Atrakcyjność

Howard „Dutch” Darrin, sądząc po większości relacji, nie był zbyt zachwycony współpracą z firmą Kaiser Motors. Jako niezależny projektant często tworzył śmiałe, ekstrawaganckie i niezwykle futurystyczne projekty, które po prostu nie sprawdzały się na rynku komercyjnym. Wielokrotnie opuszczał zresztą biura firmy, trzaskając drzwiami, ponieważ „wyciskacze cytryn”, jak nazywał członków wewnętrznego biura stylistycznego, przekształcali jego projekty w coś znacznie bardziej konwencjonalnego. Chociaż kierownictwo firmy Kaiser uważało go za raczej sympatycznego, wtrącanie się między tego człowieka o silnym charakterze a produkt końcowy okazało się szczególnie wybuchowym przedsięwzięciem.

W 1951 roku firma Kaiser mimo wszystko pragnęła czegoś odważnego. Czegoś, co wyróżniałoby się z tłumu. Po tym, jak prawdopodobnie rozluźnili kołnierzyki, wytarli czoła i podnieśli słuchawkę, zadzwonili do „Dutcha”… Niestety, model Henry J po raz kolejny okazał się znacznie bardziej stateczny i konwencjonalny, niż sobie wyobrażał. Darrin opuścił więc firmę po raz drugi, już w następnym roku.

Darrin postanowił wówczas pracować na własną rękę. Wziął model Henry J i wraz z Billem Trittem zabrał się do pracy nad stworzeniem samochodu sportowego wykonanego w całości z włókna szklanego. Następnie zaprosił Henry’ego Kaisera, aby ten przyjechał i obejrzał ten model. Wybuchła gwałtowna kłótnia, ale „Dutch” ostatecznie postawił na swoim, zwłaszcza że pani Kaiser stwierdziła, iż jest to najpiękniejszy samochód, jaki kiedykolwiek widziała.

Samochód został zaprezentowany publiczności dwa lata przed pojawieniem się Corvette na rynku, co wydawało się idealnym zgraniem w czasie. Jednak prace nad modelem Darrin uległy opóźnieniu, głównie dlatego, że konstruktorom nie udawało się znaleźć silnika o wystarczająco sportowym charakterze. W 1953 roku fuzja z firmą Willys-Overland zapewniła im dostęp do sześciocylindrowego silnika rzędowego Willys z głowicą typu „F” („F-head”), dzięki czemu w końcu mogli rozpocząć produkcję.

Niestety, samochód trafił do salonów dopiero w 1954 roku, kiedy to Corvette zdążyła już zdobyć znaczną część rynku.

Od tamtej pory historia modelu Darrin stała się zarówno tragiczna, jak i niezwykle fascynująca. Jest to jeden z najśmielszych samochodów, jakie kiedykolwiek zbudowano w Stanach Zjednoczonych, z mnóstwem skomplikowanych detali stylistycznych i charakterystyczną, „wydętą” osłoną chłodnicy, której nie da się przeoczyć. Drzwi wyposażono w nietypowy system przesuwny, miękki dach blokuje się w trzech pozycjach, zamiast po prostu przylegać nad kabiną, a właściwości jezdne są znakomite. Jednak dla firmy Kaiser Motors było to za mało i, co najważniejsze, za późno.

Firma borykała się z trudnościami, a po strajku pracowników, utracie umowy najmu i co najmniej nieoczekiwanej burzy śnieżnej kontynuowanie tej przygody stało się niemożliwe. Pozostałe samochody zostały sprzedane firmie Darrin, która przekształciła je w modele specjalne. Jak na ironię, te modyfikacje pozwoliły samochodowi zbliżyć się jeszcze bardziej do czołówki w swojej klasie.

Pierwsze modele Kaiser Darrin stały się dziś niezwykle rzadkie: w ciągu jedynego roku produkcji zbudowano zaledwie 435 egzemplarzy — liczba ta jest ostatecznie porównywalna z liczbą innych samochodów sportowych z tamtej epoki. Świadczą one o absolutnie niezwykłej historii, łączącej projektantów o trudnym charakterze, innowacyjną firmę o nieszczęśliwym losie oraz prawdziwą chęć przełamania tradycyjnych kanonów motoryzacji.

Ten konkretny egzemplarz Darrina, w kolorze Champagne White z kontrastującym czerwonym wnętrzem, jest 367. wyprodukowanym egzemplarzem i technicznie można go uznać za samochód, który od początku miał tylko jednego właściciela. Od momentu dopuszczenia do ruchu przejechał zaledwie 58 978 mil (około 94 884 km), spędzając większość swojego życia w stanie spoczynku. Kilkadziesiąt lat temu został skrupulatnie odrestaurowany przez doświadczonego inżyniera.

Od tamtej pory był przechowywany głównie w suchym, bezpiecznym miejscu i dziś jest gotowy, by ponownie wyruszyć w trasę.

Jej historia naprawdę zasługuje na uwagę, stan techniczny jest wyjątkowy, a stylistyka pozostaje równie spektakularna jak w tamtych czasach. Samochód, którego nie można przegapić: przyciąga wzrok jak magnes.

Historia i dokumentacja

Stan samochodu

Powiedzmy to wprost: jeśli „śmiały” jest synonimem „dziwnego”, to Darrin jest tego idealnym ucieleśnieniem. To jeden z samochodów o najbardziej zaskakujących kształtach swojej epoki, zaprojektowany z postfuturystyczną wizją, widoczną nawet w najdrobniejszych liniach i szczegółach.

Wymyślony przez wiecznego ekscentryka Howarda „Dutcha” Darrina, posiada przesuwane drzwi zamontowane na szynach, zaprojektowane tak, by zachować płynność sylwetki i nie zakłócać jej linii. Niezwykle nietypowy wybór stylistyczny, którego jednak nie dało się zignorować: ten samochód z pewnością był tematem rozmów.

Przednia część nadwozia jest równie wyjątkowa. Malutka osłona chłodnicy wydaje się wydymać usta, jakby chciała wysłać pocałunek, a jej wklęsłe linie przywodzą na myśl muszlę morską. Całość wykonano z zaawansowanego technologicznie włókna szklanego — co w tamtych czasach było nowością w amerykańskiej motoryzacji. Nic więc dziwnego, że dziś tak bardzo przyciąga wzrok. Już jako nowy model musiał wywoływać wiele reakcji.

Nasz egzemplarz w pełni odzwierciedla tę filozofię stylistyczną dzięki lakierowi w kolorze Champagne White, czerwonemu dachowi z trzema pozycjami oraz oryginalnym felgom stalowym. Kontrast jest szczególnie wyraźny, ale w przypadku modelu Darrin podkreśla on każdą z jego odważnych i zaokrąglonych linii.

Włókno szklane nie wykazuje żadnych pęknięć ani rozwarstwień, wszystkie elementy otwierają się i przesuwają tak, jak powinny, co pozwala stwierdzić, że samochód został zachowany w stanie wiernym oryginałowi. Efektem jest wyjątkowo wyjątkowy klasyk, który będzie przyciągał uwagę niemal wszędzie, gdzie się pojawi.

Futurystyczna wizja znajduje kontynuację we wnętrzu modelu Darrin. Jest ono proste, eleganckie, uporządkowane i zdecydowanie minimalistyczne, zaprojektowane tak, by pozostawić jak najwięcej miejsca na ekstrawagancję nadwozia.

Kierowca ma przed sobą sportową, trójramienną kierownicę oraz zakrzywioną deskę rozdzielczą, na której umieszczono duży prędkościomierz oraz starannie rozmieszczone wskaźniki. Przełącznik zapłonu i różne elementy sterujące są również idealnie rozmieszczone, a zamiast masywnych przycisków zastosowano przełączniki dźwigniowe. Całość dopełnia obficie wyściełana deska rozdzielcza.

Stan jest doskonały: brak rozdarć, bardzo czysta tapicerka, nieskazitelne dywaniki, a wszystkie elementy wyposażenia działają zgodnie z przeznaczeniem. Drzwi przesuwają się płynnie po prowadnicach, bez żadnych szczególnych problemów. Nawet bagażnik jest w bardzo dobrym stanie — i dumnie mieści segregatory wypełnione imponującą dokumentacją historyczną.

Układ napędowy

Napędzany sześciocylindrowym silnikiem rzędowym Willys „Hurricane” model Darrin nie jest samochodem sportowym zdolnym do ustanawiania rekordów prędkości, ale bez wątpienia jest bardzo wytrzymały. Samochody te opierają się na znanej mechanice, co kontrastuje z niezwykle nietypowym charakterem ich nadwozia.

Nasz egzemplarz działa zresztą bardzo dobrze, charakteryzując się żwawym silnikiem i komfortem jazdy zgodnym z oczekiwaniami szczęśliwego nowego właściciela.

Komora silnika jest w doskonałym stanie, niemal bez zarzutu, i nie zgłoszono żadnych szczególnych problemów.