Beschrijving
Deze auto is Lot 292 die door Bonhams|Cars wordt geveild op de Bonhams Goodwood Revival Sale op zaterdag 19 september. Raadpleeg de Bonhams-website voor volledige details. Openbare bezichtiging: Beschikbaar vrijdag 18 september van 09:00 tot 17:00 uur en zaterdag 19 september vanaf 09:00 uur in de Bonhams Marquee 'Over The Road' op de Goodwood Revival Meeting. Lot 292 De ex-Brian Redman Red Rose Racing/ Robin Darlington 1966 LOLA-CHEVROLET T70 MkII Spyder Registratienummer. Chassisnummer. SL71/ 27 De 12e 'Lightweight' Lola T70 Mark II gebouwd Drievoudig winnaar met Robin Darlington in 1966 Winnaar van het 1968 SCCA Central Division Championship met Harry Heuer Huidige Britse eigendom gedurende 16 jaar Algemeen erkend als een van de mooiste proportionele sportwagens aller tijden, was de elegante Lola T70 waarschijnlijk het meest blijvende meesterwerk van de Britse constructeur Eric Broadley. Naast het destijds trendsettende monocoque-chassis, zette de blijvend mooie glasvezel-carrosserie, gevormd door Specialised Mouldings Ltd, ook nieuwe standaarden voor elegante schoonheid voor zo'n verder onverzoenlijk functioneel racewapen. Eric Broadley had zijn Lola Cars-bedrijf in 1958 in Bromley, Zuid-Londen, opgericht en bouwde aanvankelijk een 1100cc-sportwagen met motor voorin die eerdere Lotus-records in die klasse verbrak. Vanaf 1961 begon hij racewagens met motor achter te bouwen en in 1963 produceerde hij zijn Amerikaanse Ford V8-aangedreven Lola Mark 4 GT gericht op de 24-uursrace van Le Mans. Ford Detroit was aangetrokken door het winnen van de Franse uithoudingsklassieker om een viriel nieuw imago voor de jeugdmarkt te promoten. Na geprobeerd te hebben Ferrari te kopen en afgewezen te zijn, werd het Amerikaanse reusbedrijf in plaats daarvan aangetrokken door de Lola-Ford GT, die een potentiële snelkoppeling naar dat competitieve doel bood. Eric Broadley werd aangenomen om deel te nemen aan het programma onder de Britse expatriate-ingenieur Roy Lunn. Maar terwijl Broadley een Ford GT bedacht op basis van een licht aluminium monocoque-chassis voor competitie, accepteerden Fords marketingafdeling en Lunn alleen een stalen constructie. De relatie tussen Broadley en Lunn verslechterde snel, en Eric koos er al snel voor om Ford te verlaten om onafhankelijkheid voor zichzelf en Lola Cars terug te winnen. Erkennende de nieuw ontstane vraag van een overwegend Amerikaanse West Coast-racemarkt naar sportwagens met grote Amerikaanse V8-motoren, was zijn Lola T70 op maat gemaakt. Het 40 procent aluminium-beklede monocoque-chassis kon Amerikaanse 'stock-block' V8-motoren van Ford of GM accepteren, aangedreven via een speciaal ontworpen Hewland LG500 vijfversnellings-transaxle. De wielbasis was 95 inch en het spoor 54 inch. Het prototype werd gelanceerd met een 4, 5-liter Oldsmobile V8 en de eerste klant was niemand minder dan Ferrari's 1964 Formula 1 Wereldkampioen John Surtees. Bij eerste tests op Oulton Park in 1965 verbeterde hij het bestaande Formula 1-ronderecord met volle 1, 2 seconden. Het volgende seizoen zag zijn Team Surtees Lola T70 evolueren van 5-liter naar 5, 9-liter Chevrolet V8-vermogen. Deze nieuwe generatie internationale Group 7 onbeperkte sportwagens stelde eenvoudig nieuwe prestatiestandaarden waar ze ook raceten. Ongeveer 15 dergelijke Lola T70 Mark I-auto's werden geproduceerd, maar Broadley wist dat het ontwerp verder kon worden verbeterd. Zijn T70 Mark II, zoals hier aangeboden, gebruikte een monocoque-bak bestaande uit 85 procent aluminium-legering met slechts 15 procent plaatsstaal in tegenstelling tot de Mark I's 60 procent, wat ongeveer 70 pond gewicht bespaarde. Nog eens 35 pond werd bespaard door 'zo weinig mogelijk verf' op de GRP-carrosserie op te geven in plaats van kleurimpregnatie. John Surtees versloeg niemand minder dan Bruce McLaren's nieuwste rivaliserende Group 7-auto in de belangrijke Guards Trophy-race van het seizoen op Brands Hatch. Chassis 'SL71/ 27', nu aangeboden hier, begon zijn leven als de 12e 'Lightweight' Lola T70 Mark II gebouwd. De oorspronkelijke eigenaar was Charles Bridges die het voor zijn Red Rose Racing Team verwierf om in 1966 te worden bestuurd door een uitzonderlijke nieuwe Lancashirese coureur genaamd Brian Redman. De auto werd aangedreven door Chevrolet-motor 'TS51', afgestemd voor Team Surtees. Hoewel Redman later een fabriekscoureur van Formula 1 voor Cooper, Williams, Surtees, Shadow, BRM en McLaren zou worden, zou hij groter roem bereiken met de Gulf-JW Ford en Porsche-teams, en voor Ferrari, terwijl hij ook meervoudig Formula 5000-kampioen in de VS werd. In sportwagen-uithoudingsraces zou hij ook niet minder dan vier Spa 1. 000Kms-races, drie Daytona 24-uur, en de Brands Hatch 6-uur, Kyalami 9-uur, Sebring 12-uur en de zeer prestigieuze Le Mans 24-uur elk twee keer winnen. In deze Lola T70 zoals ingediend door Red Rose Racing gedurende 1966 betwistte Brian acht races, met vier 4e plaatsen voordat Charles Bridges de auto verkocht aan een ander getalenteerd nieuwkomer, boer/ clubracer Robin Darlington, die onmiddellijk zijn eerste drie races in deze krachtige schoonheid won. Robin Darlington bleef 'SL71/ 27' racen tot begin 1967 voordat hij het teruggaf aan Bridges, die het vervolgens in 1968 verkocht aan een zekere Frank Kloski van...
