Opis
Ten samochód to Lot 292 wystawiany na aukcji przez Bonhams|Cars na The Goodwood Revival Sale w sobotę 19 września. Szczegóły znajdują się na stronie Bonhams. Publiczne oglądanie: dostępne w piątek 18 września od 09:00 do 17:00 oraz w sobotę 19 września od 09:00 w namiocie Bonhams 'Over The Road' na Goodwood Revival Meeting. Lot 292 Ex-Brian Redman Red Rose Racing/ Robin Darlington 1966 LOLA-CHEVROLET T70 MkII Spyder Numer rejestracyjny. Numer podwozia. SL71/ 27 12. lekka Lola T70 Mark II zbudowana Trzykrotny zwycięzca z Robinem Darlingtonem w 1966 roku Zwycięzca Mistrzostw SCCA Central Division w 1968 roku z Harry'ego Heuerem Obecna własność w Wielkiej Brytanii przez 16 lat Powszechnie uważana za jeden z najpiękniej proporcjonowanych samochodów wyścigowych wszech czasów, elegancka Lola T70 była prawdopodobnie najtrwalszym arcydziełem brytyjskiego konstruktora Erica Broadleya. Oprócz nowoczesnego na tamte czasy monokoku, jej trwale piękna karoseria z włókna szklanego, formowana przez Specialised Mouldings Ltd, również ustanowiła nowe standardy elegancji dla tak bezwzględnie funkcjonalnej broni wyścigowej. Eric Broadley założył swoją firmę Lola Cars w Bromley, na południu Londynu, w 1958 roku, początkowo budując samochód sportowy z silnikiem przednim o pojemności 1100 cm³, który przewyższył poprzednie osiągi Lotusa w tej klasie. Od 1961 roku zaczął budować samochody wyścigowe z silnikiem umieszczonym z tyłu, a w 1963 roku stworzył swoją Lolę Mark 4 GT z silnikiem Ford V8 skierowaną na wyścig 24-godzinny Le Mans. Ford Detroit był zainteresowany wygraniem francuskiego wyścigu wytrzymałości, aby promować nowy wizerunek dla młodego rynku. Po próbie zakupu Ferrari i odrzuceniu - gigantyczna amerykańska korporacja zainteresowała się zamiast tego Lolą-Ford GT, która oferowała potencjalny skrót do tego celu konkurencyjnego. Eric Broadley został zatrudniony do udziału w programie pod kierunkiem brytyjskiego inżyniera Roy'a Lunna. Ale tam, gdzie Broadley opracował Ford GT oparty na lekkiej, dedykowanej konkurencji monokoku z aluminium, dział marketingu Forda i Lunn zaakceptowali tylko strukturę stalową. Relacja między Broadleyem a Lunnem szybko się pogorszyła, a Eric wkrótce wycofał się z Forda, aby odzyskać niezależność dla siebie i Lola Cars. Dostrzegając nowy popyt z głównie amerykańskiego rynku wyścigów na Zachodnim Wybrzeżu na samochody sportowo-wyścigowe z silnikami V8 o dużej pojemności, jego Lola T70 została specjalnie dostosowana. Jej monokoku z 40-procentową obudową aluminiową mogła zaakceptować amerykańskie silniki V8 'stock-block' od Forda lub GM, napędzane przez specjalnie zaprojektowaną pięciobiegową przekładnię Hewland LG500. Rozstaw osi wynosił 95 cali, a rozstaw kół 54 cale. Prototyp został wprowadzony z zainstalowanym silnikiem Oldsmobile V8 o pojemności 4, 5 litra, a pierwszym klientem był nikt inny jak Mistrz Świata Formuły 1 Ferrari z 1964 roku John Surtees. Podczas pierwszych testów na Oulton Park w 1965 roku obił on istniejący rekord okrążenia Formuły 1 o pełne 1, 2 sekundy. W następnym sezonie jego Team Surtees Lola T70 przeszła na silniki Chevrolet V8 o pojemności 5 do 5, 9 litra. To nowe pokolenie międzynarodowych samochodów sportowo-wyścigowych Grupy 7 o nieograniczonej pojemności po prostu ustanowiło nowe standardy wydajności wszędzie tam, gdzie się ścigały. Wyprodukowano około 15 takich samochodów Lola T70 Mark I, ale Broadley wiedział, że projekt można jeszcze ulepszyć. Jego T70 Mark II, teraz oferowany tutaj, wykorzystywał kadłub monokoku składający się z 85 procent stopu aluminium z tylko 15 procent blachy stalowej w przeciwieństwie do 60 procent Mark I, oszczędzając około 70 funtów wagi. Kolejne 35 funtów zostało zaoszczędzone poprzez określenie "jak najmniej farby" na karoserii GRP zamiast impregnacji kolorem. John Surtees pokonał nie kogoś innego jak najnowszy samochód Grupy 7 Bruce'a McLarena w ważnym wyścigu Guards Trophy na Brands Hatch. Podwozie 'SL71/ 27', teraz oferowane tutaj, zaczęło życie jako 12. lekka Lola T70 Mark II zbudowana. Jej pierwotnym właścicielem był Charles Bridges, który nabył ją dla swojego zespołu Red Rose Racing, aby w 1966 roku prowadził ją wyjątkowy nowy kierowca z Lancashiru o imieniu Brian Redman. Samochód był napędzany silnikiem Chevrolet 'TS51', dostrojonym dla Team Surtees. Chociaż Redman miał zostać kierowcą fabrycznym Formuły 1 dla Cooper, Williams, Surtees, Shadow, BRM i McLaren, osiągnął większą sławę z zespołami Gulf-JW Ford i Porsche, a także Ferrari, jednocześnie stając się wielokrotnym Mistrzem Formuły 5000 w USA. W wyścigach wytrzymałości samochodów sportowych wygrał również nie mniej niż cztery wyścigi Spa 1000 km, trzy 24-godzinne wyścigi Daytony i 6-godzinny wyścig Brands Hatch, 9-godzinny wyścig Kyalami, 12-godzinny wyścig Sebring i prestiżowy wyścig 24-godzinny Le Mans dwa razy każdy. W tej Loli T70 zgłoszonej przez Red Rose Racing w 1966 roku Brian uczestniczył w ośmiu wyścigach, zdobywając cztery czwarte miejsca, zanim Charles Bridges sprzedał samochód innemu utalentowanemu nowicjuszowi, farmerowi/ kierowcy klubowemu Robinowi Darlingtonowi, który natychmiast wygrał swoje pierwsze trzy wyścigi w tym potężnym pięknie. Robin Darlington kontynuował jazdę 'SL71/ 27' do wczesnego 1967 roku, zanim przekazał go z powrotem Bridgesowi, który następnie sprzedał go w 1968 roku pewnego Franka Kloskiemu z...
