Beschrijving
Ontworpen als een auto met dubbele bestemming—net zo bruikbaar op de weg als op de racebaan—was de Riley Nine Brooklands een van de succesvolste sportwagens van zijn tijd. En dit specifieke exemplaar heeft bovendien een lange en roemrijke geschiedenis. Chassisnummer 8049 werd in 1929 gebouwd en geregistreerd als VC 485. Het werd dat jaar ingezet als reservewagen voor het fabrieksteam tijdens de Irish International Grand Prix. De auto kreeg een grotere brandstoftank voor de race, die plaatsvond in Phoenix Park in Dublin. Een foto toont de beroemde, in Ierland geboren coureur Kaye Don achter het stuur van VC 485 tijdens een trainingssessie voor de Saorstát Cup-race. De Riley werd vervolgens in november 1929 verkocht aan Sir Ronald Gunter van Wetherby Grange in Leeds. Gunter was een ervaren racer die dat jaar tweede was geworden in de JCC Double Twelve op Brooklands, in een Bentley, en later reed hij een Lagonda in de 24 Uur van Le Mans 1935. Eind jaren dertig werd VC 485 overgenomen door John Treen, die had samengewerkt met Riley-tuningspecialist Freddie Dixon. Na de oorlog begon Treen de auto te modificeren voor competitie en plaatste hij een sterk getunede motor, die hij omschreef als voorzien van ‘Freddie Dixon’s best-ever camshafts’. Na twee jaar werk wist hij bovendien het gewicht terug te brengen tot net iets boven de 10 cwt, iets wat Dixon zei dat hij nog nooit eerder had bereikt. Treen en zijn vrouw raceten VC 485 in 1949 en door in de jaren vijftig op circuits en bij events als Silverstone, Goodwood en Prescott, en ook bij de Brighton Speed Trials. Daarbij voegde hij een opvallende radiatorbehuizing toe, en ooit reed hij in Blandford nadat hij de volledige vorige nacht had besteed aan het herbouwen van de motor. De auto inspireerde zijn eigenaar om een kleine serie ‘Treen specials’ te laten bouwen voordat die werd verkocht aan Keith Gray, een van zijn medewerkers. Treen legde later uit dat de Riley, toen hij hem verkocht, ‘ontdaan was van alle racing-essentials’. Gray bracht alle weguitrusting terug aan, plus een ‘ex-Victor Gillow’-motor—Swiss-born Gillow had in het begin van de jaren dertig Rileys gereden. In 1971 werd VC 485 gekocht door Cyril Bradford, en het voertuig zou binnen de familie blijven tot 2020. Ze raceten er uitgebreid mee door de jaren tachtig, ’90 en tot in de jaren 2000—meestal in het Verenigd Koninkrijk met de Vintage Sports-Car Club, maar ook op evenementen zoals het Oldtimer Festival op de Nürburgring. In 2004 keerde hij zelfs terug naar Phoenix Park om de 75e verjaardag van de eerste Irish Grand Prix te vieren. Na de verkoop in 2020 bleef de Riley worden ingezet door zijn nieuwe eigenaar. Door de jaren heen zorgvuldig onderhouden door opeenvolgende specialisten, heeft de auto ook recent veel aandacht gekregen bij Blue Diamond, waaronder aan het brandstofsysteem en aan de hydraulische remopstelling die Treen had laten aanbrengen. De auto wordt aangeboden met een uitgebreid historie-dossier met facturen, een verzameling programmaboekjes van evenementen uit die periode, fotoboeken van de auto tijdens races, en correspondentie tussen John Treen en Richard Bradford. De ex-Victor Gillow-motor die in de jaren 1950 was gemonteerd is inmiddels vervangen, maar die is wel bij de auto gehouden en wordt meegeleverd bij de verkoop. Deze bekende en buitengewoon succesvolle Riley Brooklands is niet alleen een opwindende roadcar; hij is ook klaar om zijn lange racecarrière voort te zetten, en komt in aanmerking voor een breed scala aan evenementen in het Verenigd Koninkrijk en daarbuiten.
