Opis
Zaplanowany jako samochód o podwójnym przeznaczeniu – równie sprawny na drodze, co na torze wyścigowym – Riley Nine Brooklands był jednym z najbardziej udanych sportowych aut swojej epoki. A ten konkretny egzemplarz ma długą i niezwykle barwną historię. Numer podwozia 8049 zbudowano w 1929 roku i zarejestrowano jako VC 485. Auto służyło też jako wóz zastępczy dla zespołu fabrycznego podczas ówczesnego Irish International Grand Prix. Zamontowano mu większy zbiornik paliwa pod wyścig, który odbył się w Phoenix Park w Dublinie, a na fotografii widać słynnego urodzonego w Irlandii kierowcę Kaye Don za kierownicą VC 485 podczas treningu przed startem do wyścigu o Saorstát Cup. Riley sprzedano następnie w listopadzie 1929 roku Sir Ronaldowi Gunterowi z Wetherby Grange w Leeds. Gunter był doświadczonym zawodnikiem – zajął drugie miejsce w tym samym roku w JCC Double Twelve na Brooklands, prowadząc Bentleya, a później jeździł Lagondą podczas 24-godzinnego wyścigu Le Mans w 1935 roku. Pod koniec lat 30. VC 485 trafiło w ręce Johna Treena, który pracował z królem tuningu Rileya, Freddiem Dixoniem. Po wojnie Treen przystąpił do modyfikacji auta pod kątem rywalizacji i zamontował mocno strojoną jednostkę, którą opisywał jako wyposażoną w „najlepsze w historii wałki rozrządu Freddiego Dixona”. Po dwóch latach pracy zdołał także zredukować masę samochodu do nieco ponad 10 cwt – co, jak twierdził Dixon, było znacznie mniej, niż kiedykolwiek udało mu się uzyskać. Treen wraz z żoną ścigali VC 485 w latach 1949 i wchodząc w lata 50., m. in. na Silverstone, Goodwood i Prescott, a także w Brighton Speed Trials. Po drodze dodał charakterystyczną osłonę chłodnicy, a raz wystartował na Blandford, choć poprzedniej nocy spędził cały czas na przebudowie silnika. Auto zainspirowało później właściciela do przygotowania krótkiej serii „Treen specials”, zanim sprzedano je Keithowi Grayowi – jednemu z jego pracowników. Później Treen wyjaśnił, że gdy je sprzedawał, Riley był „pozbawiony wszystkiego, co wyścigowe”. Gray przywrócił kompletne wyposażenie drogowe, plus „silnik ex-Victor Gillow” – Gillow, urodzony w Szwajcarii, ścigał Rileye na początku lat 30. W 1971 roku VC 485 kupił Cyril Bradford i pozostawało w rodzinie aż do 2020 roku. Wyścigowo eksploatowali je szeroko w latach 80., 90. i aż do początków XXI wieku – głównie w Wielkiej Brytanii z Vintage Sports-Car Club, ale także na wydarzeniach typu Oldtimer Festival na Nürburgringu. W 2004 roku auto wróciło nawet do Phoenix Park, aby uczcić 75. rocznicę pierwszego Irish Grand Prix. Po sprzedaży w 2020 roku Riley nadal startowało w rękach nowego właściciela. Przez lata było sumiennie utrzymywane przez kolejne grono specjalistów, a ostatnio przeszło znaczące prace w Blue Diamond – m. in. układ paliwowy oraz hydrauliczne ustawienie hamulców, które w swoim czasie zamontował Treen. Samochód jest oferowany na sprzedaż wraz z kompletną dokumentacją historyczną: znajdują się w niej faktury, zbiór programów z epoki, albumy fotograficzne auta w czasie wyścigów oraz korespondencja między Johnem Treenem a Richardem Bradfordem. Silnik ex-Victor Gillow, zamontowany w latach 50., został już zastąpiony, ale zachowano go i jest wliczony w ofertę. Ten dobrze znany i niezwykle udany Riley Brooklands nie tylko daje frajdę za kierownicą na drodze, ale też jest gotowy, by kontynuować swoją długą wyścigową karierę – i kwalifikuje się do uczestnictwa w szerokiej gamie imprez w Wielkiej Brytanii oraz poza nią.
