Beschrijving
Een van twee voorbeelden gebouwd voor racen, nooit gecrashed, volledig gedocumenteerde racegeschiedenis, buitengewone restauratie. Een zeer bekende auto. WEGGEREGISTREERD. De 964 Turbo S Leichtbau heeft geen introductie nodig: gelanceerd in mei 1992 om de Le Mans-raceauto homologatie te geven, zou deze in een beperkte oplage van 80 voertuigen worden geproduceerd, 3. 3L enkele turbo, met een vermogen verhoogd tot 381 pk, 5-traps versnellingsbak met beperkt slipkoppeling, versterkt carrosserieschaal, ophanging van de RS, remklemmen geschilderd in rood (voor het eerst standaard), motorkap, motorklep en deuren vervaardigd uit GRP-composiet en vereenvoudigd interieur. Het gewicht van de Leichtbau was 1290 kg, 180 minder dan de standaard Turbo. Uiteindelijk werden niet 80 maar 86 auto's geproduceerd en slechts 2 daarvan werden specifiek voor racedoeleinden gebouwd: chassisnummer 79 en chassisnummer 80, de auto die we hier presenteren. De genesis van deze twee Turbo S begon in 1992 toen Jurgen Barth in Vallelunga was om een van de eerste races van het nieuwe Italiaanse GT-kampioenschap te zien. De 964 RS kon niet veel doen tegen de krachtige Ferrari F40, dus sprekend met zijn vriend Graziano Teggi, monteur en eigenaar van het team Rennsport, zei hij dat ze een auto zouden bestuderen om op gelijke voet tegen de Ferrari te strijden. Uitgaande van de 964 Turbo S, ontwikkelde Porsche deze "Leichtbau Clubsport"-versie, gemaakt in slechts 2 voorbeelden, beide in dezelfde periode in Italië afgeleverd, één chassisnummer 79, de ander – deze te koop – met chassisnummer 80. Eind 1992 was nr. 79 klaar in Zuffenhausen en Graziano Teggi van Rennsport ging daar heen om het op te halen, maar de ophangingen waren niet geschikt voor die auto (dezelfde als de straatversie), dus trok hij zich niet terug. Het werd door Porsche op 24 december 1992 aan Rennsport afgeleverd, toen testte Graziano het en zei dat het helemaal niet krachtig was... hij vertelde het aan Porsche en ontving van de fabriek een ander turbocompressor: de motor had een probleem, dus werd het teruggestuurd. Toen werd nr. 79 opnieuw getest en brak een ander turbocompressor... nog 2 keer. Omdat de auto met de nieuwe motor door Jurgen Barth in Monza was afgeleverd, had deze 381 echte paardenkrachten: later werd gezegd dat deze was opgewaardeerd naar 450 pk, maar dit werd nooit bewezen. Na veel problemen begon het raceseizoen en de bekende racecoureur Beppe Schenetti nam deel aan het Italiaanse GT-kampioenschap 1993, winnen tegen de Ferrari F40 in Varano de'Melegari. Ondertussen werd de Turbo S Chassis nr. 80 gebouwd om aan de specificatie voor Duitsland (C00) te voldoen, het was 1 van 38 auto's die in Speed Yellow zouden worden geschilderd. Het interieur was afgewerkt volgens de Ausstattungskarte 970, met zitplaatsen bekleed met zwart Nomex-stof. De auto was uitgerust zonder airbags en zonder airconditioningsysteem. Speciale opties waren het Clubsport-pakket met een ingelaste rolkooi (Z-order 16112, "veiligheidskoooi als M001"). Het werd gekocht door een ander Italiaans gentleman-coureur, Renato Mastropietro: op 3 maart 1993 werd de auto afgeleverd en in Duitsland geregistreerd onder het team Bernt Motorsport (betaald 350. 000 Duitse marken, terwijl de Italiaanse btw destijds 38% was) en begon te racen in de Porsche Club Italia-races gevolgd door het Motortecnica-team van Ruggiero Bernardi; ook deze auto was niet competitief en niet betrouwbaar, dus werd het teruggestuurd naar Zuffenhausen voor enkele upgrades die Cup-ophangingen, een nieuw beperkt slipkoppeling, nieuwe tandwielen en synchronisatoren en een nieuw turbocompressor omvatten. Na 40. 000 Duitse marken uitgegeven zonder resultaten, bracht Mastropietro de auto naar Rennsport, die al aan upgrades van de zus (chassis 79) werkte. Na veel problemen, met de enkele turbo-versie, verwisselden beide auto's de originele motoren met een betrouwbare 3. 3 twin turbo-motor en raceten daarna met die configuratie. De originele motor werd gedemonteerd en nooit gebruikt, evenals de originele kevlar-motorkap, de achtervleugel en de bumpers. Met deze configuratie, met een achtervleugel afgeleid van de RS 3. 8 met twee snorkels en verlengde spatborden, had de Turbo S Leichtbau Clubsport een vermogen van meer dan 500 pk, getest op de dyno. Dhr. Mastropietro herinnert zich duidelijk dat toen hij in 1993 de 24 uur van Le Mans bijwoonde met de RSR, hij een witte Works 911 Turbo zag bestuurd door Bob Wollek en Hans Stuck die dezelfde oplossing hadden bestudeerd door Rennsport: deze had een versnellingsbakfalen, maar de weg van de twin turbo was getekend. De Turbo S nr. 80 begon een lange en winnende carrière sinds 1994 op de Rally di Monza waar het 8e overall eindigde, maar een speciale etappe op de 1e plaats afmaakte tegen de works Alfa Romeo 155 DTM bestuurd door Giorgio Francia! Andere overwinningen in Vallelunga en Mugello tijdens de Targa Tricolore Porsche, vervolgens de overwinning van het Italiaanse GT-kampioenschap 1995 (genaamd Coppa GT special). Datzelfde jaar nam de auto ook deel aan de Jarama-race van het BPR-kampioenschap en aan de 6 uur, beide races samen met Angelo Zadra. In 1997 racete de voormalige Ferrari-coureur Luca Drudi met de Turbo S het GT-kampioenschap...
