Beschrijving
- Geacht te zijn gebouwd met een 3. 8-liter motor vanaf nieuw
- Originele kleurenspecificatie: Zwart met Rood
- JD Classics herbouwd naar snelweg-specificatie
- Indrukwekkend history dossier, inclusief originele visitekaartje van de verkoper en een fabrieksorderformulier
- Verfijnde jaren ’50 gentleman-look met vlammenwerpende attitude
Modelhistorie
Toen de Jaguar 2. 4 Litre (Mk I) in 1955 werd gelanceerd, stond Jaguar werkelijk op de wereldkaart. Ze hadden Le Mans driemaal gewonnen en zouden dat in 1956 en 1957 opnieuw doen. Hun auto’s waren enorm populair, vooral in de VS waar de fabriek de vraag niet kon bijhouden.
Een verhuizing in 1951 naar Daimler’s Browns Lane-fabriek betekende dat de vraag niet alleen kon worden beantwoord, maar Jaguar kon ook de markt voor middelgrote sedans betreden. Zo ontstond de Mk I, of zoals hij destijds werd genoemd, de Jaguar 2. 4 Litre. Ze zouden bekend worden als de Mk I na de lancering van de Mk II eind 1959.
De 2. 4 Litre was Jaguars eerste monocoque-wegauto, met de legendarische rechte zescilinder motor, dubbele wishbone voorwielophanging en zelfs de achterwielophanging van de D-Type. Vermogen was bescheiden 112 pk, wat vandaag de dag misschien niet veel klinkt, maar toen bijna het dubbele was van wat sommige thuisconcurrenten produceerden. Het betekende ook een topsnelheid van 100 mph, wat destijds een opmerkelijke prestatie was.
Hoewel het genoeg vermogen bood voor de thuismarkt, zou de kleine 2. 4 Litre niet indruk maken aan de andere kant van de oceaan, en daarom werd de 3. 4 Litre-motor uit de XK140 ingebouwd, wat de Jaguar 3. 4 Litre opleverde. Nu werd 210 pk geboden, dit was een volbloed “full-fat” versie van de snelle sedan. Zodanig zelfs, dat de trommelremmen een zwakke plek werden en schijfremmen als optie op de 3. 4 Litre kwamen.
Hoewel het uiterlijk niet zo sportief was als een XK uit dezelfde periode, was de Mk I wel de kartrekker in competitieauto’s, met rijders als Stirling Moss, Mike Hawthorn en Roy Salvadori die in deze auto’s reden in die periode. In Australië won de Mk I tweemaal achter elkaar het Touring Car Championship in 1960 en 1961.
In late 1959 werd de Mk I vervangen door de Mk II. De styling werd subtiel aangepast, waarbij de meeste wijzigingen kleine aanpassingen aan de ophanging betrof en schijfremmen standaard werden. En ja, je kon er ook een bestellen met de 3. 8 Litre-motor en een Limited Slip Differential.
Geen wonder dat deze auto’s in die tijd in trek waren bij bankovervallers, want er was niets wat de “Old Bill” bij kon houden!
Motorauto te koop
De Jaguar Mark I te koop bij Wrightson Automotive is werkelijk een bijzonder exemplaar.
Ik word er altijd vrolijk van wanneer een auto wat mooie oude papieren heeft uit het vroege leven, een paar oude facturen uit de tijd dat de auto 10 jaar oud was, of zoiets, gewoonweg fantastisch.
Wanneer je een auto tegenkomt die het originele visitekaartje heeft van de verkoper die de eerste eigenaar de auto verkocht, het ondertekende orderformulier aan Jaguar en zelfs het visitekaartje van Pat Appleyard (née Lyons), de dochter van de Jaguarstichter Sir William, krijg je kippenvel.
Richard Shideler, de eerste eigenaar van deze Jaguar 3. 4 Litre, was duidelijk een gestructureerd man als het op papier aankwam, en gelukkig maar want zo kunnen we het beeld schetsen van de vroege jaren van deze Jaguar in volle kleur. Toen hij de auto bestelde bij Charles Hornburg Jaguar in Beverly Hills, gaf hij aan dat hij hem in zwart met rood interieur wilde, met schijfremmen achter optionele chrome-spaakwielen, witte-bande banden en hij koos er zelfs voor om de auto in Coventry op te halen met de bedoeling door Europa te toeren voordat hij de auto terug zou verschepen naar de VS.
Het meest fascinerende aan de specificatie van deze Jaguar is echter de motor. Een kopie van het kentekenregister van die tijd toont aan dat 3286 DU op 6 oktober 1959 werd geregistreerd met chassisnummer S993026DN en motornummer KF8302-9 (waarvan de auto vandaag de dag nog steeds beschikt) met een cilinderinhoud van 3781cc, in plaats van de 3442cc die hij had moeten hebben. Het lijkt erop dat deze auto uit de fabriek kwam met een 3. 8 Litre-motor, wat, als het waar is, een ongelooflijk coole upgrade was.
Om een exportauto in het VK en Europa te gebruiken, had hij een International Certificate for Motor Vehicles nodig van de RAC; we weten dit omdat het in het historiedossier staat samen met de brief die aangeeft dat hij het nodig zou hebben. Hij moest ook verzekeringen regelen, wat we weten dat hij heeft gedaan, omdat het certificaat en brieven in het historiedossier staan. Na zijn toertocht moest hij de verzending terug naar de VS regelen, en ja, je raadde het al, dat deed hij en we hebben alle brieven van de verzenders.
Na het ophalen van de Jaguar op woensdag 7 oktober 1959, genoot Richard enigszins van de auto voordat hij later op 27 december werd verscheept op de SS Hoyanger terug naar Los Angeles. Vanaf hier documenteert het historiedossier talloze werkzaamheden aan de auto, waaronder een onderhoudsbeurt in juni 1960 door Bill Corey waarbij de teller al op 13. 000 mijl stond. Richard genoot duidelijk van zijn nieuwe Jag! Hij zou de Jaguar nog 15 jaar blijven rijden, tot hij in 1975 werd verkocht aan de heer Anil Prem uit Los Angeles. Helaas stopt het papieren spoor rond die tijd tot 2014, toen de auto werd gekocht en naar het VK werd verscheept door een zeer prominente historische racerijder. Uit de papieren die de auto opnieuw in het VK registreren, weten we dat de heer Prem de laatste eigenaar was, dus men kan aannemen dat hij jarenlang in een garage in Californië stond.
Een droge Californische auto maakt ook veel logisch voor de heer die de auto kocht. Hij was een works driver voor Jaguar Heritage en zijn missie was om de ultieme Mk I te creëren, want de legendarische works-coureur Mike Hawthorn had zo’n auto in die periode. Destijds draaide JD Classics een groot deel van de Jaguar Heritage-raceauto’s en hielp waarschijnlijk bij de sourcing van deze auto in de VS. Bij aankomst in het VK werd de auto strippt tot de behuizing en kreeg een volledige spuit- en retrim, hoewel prachtige originele items zoals het hoofdkleed en de portierpanelen bewaard bleven. Periodebucketstoelen werden gemonteerd samen met gordels. De motor is echter de echte ster van de show, omdat deze werd opgebouwd naar fast road-specificaties met D-Type specificatie camshaft en top-end. Ademend via 2” SU-carburateurs is het geluid van deze serieuze uitdrukking van een gentleman om te zien, of dat nu het inductiegeluid is of de scherpe uitlaatklank. Het wordt te vaak gezegd maar dit is echt een wolf in schaapskleren.
De huidige eigenaar verwierf de auto in 2022 en heeft ervan genoten als onderdeel van zijn kleine collectie Britse sportwagens. Nu is het tijd voor iemand anders om te genieten van die ondeugende grijns die zeker verschijnt wanneer je iets moderners en sportievers bij een verkeerslicht verrast!
