Beschrijving
Oldtimer Australia biedt met veel plezier een vrij unieke Lea-Francis Special uit 1928 te koop aan. Lea-Francis werd opgericht in 1895 en begon met het bouwen van motorfietsen. In 1903 begonnen ze met de productie van auto's onder licentie voor Singer en later bouwden en verkochten ze auto's onder hun eigen naam. Ze ontwikkelden al snel een reputatie als vroege innovator met wortels in kwaliteitsvakmanschap. Tegen het midden van de jaren 1920 werd Lea-Francis erkend als fabrikant van kwaliteitsauto's met een sportief tintje. Vooral hun S-Type (ook wel de "Hyper" genoemd) werd de eerste Britse productieauto met supercharger. Als gevolg daarvan werden veel Lea-Francis gemodificeerd en gebruikt door jongensracers voor motorsport in het weekend, heuvelklimmen en dergelijke. Deze Lea-Francis special heeft een rijke en fascinerende geschiedenis, want hij verliet de fabriek in Coventry oorspronkelijk als een Type O 12/ 50.
De auto stond in het maartnummer 1950 van het Australische tijdschrift Motor Sports. Op dat moment was de auto eigendom van Len Sydney uit Brighton in Victoria. Voordat hij de auto kocht, had hij een interessant leven geleid. Er werd mee geracet op Philip Island en naar verluidt werd hij gebruikt als shooting brake voor de kangoeroejacht in het Northern Territory! Sydney werd in dat artikel geciteerd " ... de auto heeft een zwaar leven gehad, maar is altijd goed onderhouden". Als de auto toch eens kon praten! Sydney kocht 'the Leaf' (zoals hij de auto graag noemde) in 1941 en nam meteen carrosseriebouwer Giles Motor Body Works in de arm om een mooie, dichte vierpersoons sport-touringcarrosserie voor hem te bouwen. De klus was niet eenvoudig en er moesten een paar aanpassingen aan het chassis worden gedaan. De radiateur moest worden verplaatst en de brandstoftank werd verplaatst van de scuttle naar tussen de achterste dompelijzers. De auto werd vervolgens zwart gespoten. Al het werk werd gedaan voor het vorstelijke bedrag van £90! Sydney gebruikte en genoot de volgende jaren van 'the Leaf' en in 1945 verbeterde hij de remmen met die van een 7e serie Lancia Lambda. Het volgende op Sydney's verlanglijstje was meer snelheid! Hij wilde dat de auto 80 mph kon rijden, wat niet mogelijk was met de originele Meadows 4ED, 1, 5 liter viercilinder motor. Hij slaagde erin een zescilinder Meadows 6ESC-motor uit een Bean uit 1928 te bemachtigen. De motor werd gereviseerd en de cilinderinhoud werd vergroot tot 2. 974 cc.
In 1952 besloot Sydney dat het tijd was om afscheid te nemen van zijn geliefde Lea-Francis. Hij adverteerde de auto in de plaatselijke krant, waar hij werd gekocht door Andre Chaleyer, die hem slechts een jaar hield voordat hij werd verkocht aan Peter Robinson. Robinson racete met de auto op de A. S. C. C. Fishermans Bend Air Strip meeting van 1954 en andere evenementen. Hij verkocht de auto in 1958 en naar verluidt bleef hij in Victoria. In 1966 werd de auto gekocht door Neville Webb en kort daarna kreeg hij een catastrofale motorstoring. Gelukkig kon hij een vergelijkbare Meadows-motor vinden die in de auto werd geplaatst.
In de daaropvolgende 30 jaar ging de auto door een paar andere eigenaren voordat Neville Webb in 2001 zijn liefdesaffaire met deze Lea-Francis weer aanwakkerde. Hij kocht de auto op een Sanford-Morgan veiling in Adelaide. Op dat moment begon de auto zijn leeftijd te tonen. Via zijn bedrijf The Vintage Garage aan de Gold Coast besloot Webb de auto in zijn oude glorie te herstellen. Op dat moment was de auto groen. Hij spoot de auto weer in zijn oorspronkelijke zwarte kleur, verving de fietsbeschermers, herstelde de bekleding en knapte de motor en versnellingsbak op.
In 2006 verkocht Webb de auto aan Paul Samuels uit NSW. Toen Samuel de auto in zijn bezit had, kreeg hij nog meer mechanische problemen waardoor de motor opnieuw moest worden opgebouwd. De auto werd naar Highlands Race and Classic in Mittagong gebracht, die samen met LW Perry uit Sydney de motor herbouwden. Er zijn facturen bewaard gebleven van al het werk dat toen is gedaan. In 2009 werd de auto verkocht aan Ron Harris uit Gympie, Queensland. Hij gebruikte en genoot van de auto, terwijl hij voortdurend verbeteringen aanbracht gedurende de zes jaar dat hij eigenaar was. De cirkel was voor de tweede keer rond toen de Lea-Francis in 2015 werd gekocht door Warren Webb (de zoon van Neville Webb). De auto ging door het bezit van twee bekende liefhebbers voordat hij kort geleden werd gekocht door de huidige eigenaar. De huidige eigenaar kocht de auto met de bedoeling om deel te nemen aan de rally Peking-Parijs, maar door een verandering in zijn omstandigheden is dat niet langer mogelijk. Vandaag de dag presenteert en rijdt deze fantastische Lea-Francis Special goed. Het is een auto met een prachtig verhaal, want hij is eigendom geweest van een aantal zeer bekende mensen uit de Australische oldtimerscene. Hij heeft zijn hele leven meegereden in diverse snelheidsproeven en wedstrijdevenementen. Hij is ook gebruikt als wegauto en het is dus een auto waarmee je op zaterdag kunt racen en op zondag mee naar Cars & Coffee kunt gaan! Gezien het feit dat er met de auto is 'gereden', is het niet verwonderlijk dat het lakwerk wat slijtage vertoont. Dat gezegd hebbende, de auto ziet er goed uit, maar er zijn hier en daar steenslag, wat steenslaguitslag en andere vlekken. De buitenbekleding, inclusief het chroomwerk, ziet er goed uit. De gelakte spaakwielen zijn voorzien van chromen wielspinners, die allemaal in zeer goede staat verkeren. De 19" wielen zijn rondom voorzien van Blockley 5. 00 19 4 Ply banden. De auto heeft een softtop en zijgordijnen, die in goede staat verkeren. Dit was belangrijk voor de huidige eigenaar, aangezien hij de rally Peking-Parijs ging rijden. Het interieur van de auto ziet er goed uit. De bordeauxrode bekleding is goed onderhouden en heeft precies de juiste hoeveelheid patina. De rijpositie is relatief comfortabel, hoewel je vrij laag bij de grond zit voor een auto van dit bouwjaar, wat de sportieve afkomst van deze auto nog versterkt. Het gepolijste aluminium dashboard herbergt een overvloed aan instrumenten, meer verwant aan een gevechtsvliegtuig dan aan een auto! De startprocedure weerspiegelt dit misschien een beetje ... accu-isolator uit, ontsteking vertragen, brandstofpompen aan, ontsteking aan en dan de startknop indrukken. De Meadows zes slaat meteen aan en klinkt heel gezond. Nadat de motor is gestart, wordt de ontsteking vervroegd en vind je al snel zijn 'sweet spot'. Wat meteen opvalt, is dat de motor veel vermogen en koppel heeft. De niet-synchrone versnellingsbak met zijn niet-traditionele schakelpatroon is even wennen, maar dat maakt deel uit van de uitdaging en het plezier dat je beleeft aan het rijden met de auto. Hoe vaker je ermee rijdt, hoe beter je wordt en dat is eigenlijk heel lonend. Je moet jezelf in de arm knijpen dat dit een bijna 100 jaar oude auto is, want in woede gereden zou het een beest zijn. Hij weegt bijna niets en heeft meer dan genoeg vermogen om jezelf in de problemen te brengen als je dapper genoeg bent! Bij de auto zit een uitstekend historisch dossier met onder andere een kopie van het artikel uit het maartnummer 1950 van Australian Motor Sports magazine, diverse historische foto's van de auto en andere documentatie over zijn geschiedenis, correspondentie met de eigenaar en bonnetjes. Hoogtepunten: - Een fantastische legendarische Australische vintage special.
- In prachtige rijdersconditie - Eigendom van de 'who who' van de Australische oldtimerscene - Een auto die gebruikt kan worden voor vintage motorsport, rally's of sociale evenementen - Geweldige prestaties en waar voor je geld Prijs AUD $69. 950 Achtergrond Het begon allemaal in de industriële stad Coventry in de West Midlands in het Verenigd Koninkrijk in 1895, toen Richard Lea en Graham Francis besloten een bedrijf te starten om fietsen te produceren. Ze bouwden al snel een reputatie op als een bedrijf dat betrouwbare kwaliteitsproducten maakte.
In 1903 besloten ze hun activiteiten uit te breiden en auto's te gaan produceren en in 1911 begonnen ze met het bouwen van motorfietsen. Hun eerste auto was geen groot succes en er werden er maar drie gebouwd. Daarna gingen ze verder met het bouwen van auto's onder licentie van Singer. Pas in 1919 introduceerden ze hun volgende auto, de 11. 9HP. Over de auto schreef The Motor op 27 oktober van dat jaar: "Voor de plattelandsautomobilist die een auto voor alle doeleinden nodig heeft, zou de Lea-Francis bijna ideaal zijn." Helaas was het geen groot succes voor het bedrijf.
In 1922 kwam Charles M Van Eugen bij het bedrijf en zijn eerste taak was om een van de prototypes, de C-Type, opnieuw te ontwerpen en productieklaar te maken. Na het aanbrengen van enkele verbeteringen aan zowel de motor als het chassis werd een eerste serie van 50 exemplaren goedgekeurd. De auto was een succes en in totaal werden er 90 verkocht. De C-Type werd ook de eerste Lea-Francis die in competitieverband werd gebruikt.
De C-Type werd opgevolgd door de D-Type die de eerste Lea-Francis werd met een Meadows motor. Er werden er ongeveer 420 gebouwd tussen 1923 en 1926. Deze werd toen opgevolgd door de E-Type. De E-Type bleef in productie van 1924 tot 1926 en er werden er 192 gebouwd. In de daaropvolgende jaren werden verschillende andere modellen geïntroduceerd. De F-Type (1924 - 1925), de G-Type (1925 - 1927), de H-Type (1924 - 1926), de I-Type (1925), de J-Type (1925 - 1928) en de K-Type (1925). Ze werden allemaal gebouwd op lichte variaties van hetzelfde chassis met verschillende motoren.
Van 1926 tot 1928 bouwde Lea-Francis twee auto's met Vulcan Engineering uit Southport. De Kirkstone en de 1LFS. Beide kunnen worden beschouwd als een zeer vroege vorm van badge engineering, aangezien slechts weinig onderdelen in de auto's daadwerkelijk door Lea-Francis werden geproduceerd.
In 1926 produceerde Lea-Francis zijn eerste echte sportwagen, de L-Type, die werd aangedreven door een Meadows 4ED-motor met Brooklandspecificaties. Tegelijkertijd werden de M-Type en de N-Type geïntroduceerd.
Ook in 1926 introduceerde Lea-Francis zijn eerste speciaal gebouwde raceauto. De Lea-Francis Special was uitgevoerd in gepolijst aluminium en had als bijnaam de Kreeft. Hij verscheen voor het eerst op Brooklands tijdens de August Bank Holiday-meeting in 1926. De auto werd ook gebruikt voor het testen van motor- en superchargercombinaties. Het is interessant dat Lea-Francis, toen ze een goed werkende combinatie hadden gevonden, nog niet klaar was om een nieuw model te introduceren. De raceauto en een ander chassis werden voorzien van met stof beklede tweezits carrosserieën met puntstaarten, een Meadows 4ED motor met supercharger en weguitrusting. De twee auto's werden in augustus 1927 door Lea-Francis geregistreerd voor gebruik op de weg en werden getest door een aantal autopublicaties. In 1927 overtuigde Charles Van Eugen de directie van Lea-Francis ervan dat hij een compleet nieuw chassis mocht ontwerpen. Het werd uitgerust met een Meadows 4ED motor met Brooklands specificatie en het chassis werd de O-Type genoemd. Het bleef in productie tot 1930 en er werden 55 auto's gebouwd.
Hij werd opgevolgd door de S-Type, ook wel Hyper genoemd, de eerste Britse supercharged productieauto. In 1928 won een Lea-Francis Hyper de Ulster TT, een race van 30 ronden op het 21, 7 km lange circuit van Ards op de wegen van Noord-Ierland, gereden door autocoureur Kaye Don. De race werd bijgewoond door een recordaantal van 250. 000 toeschouwers en de overwinning zette Lea-Francis stevig op de kaart. Lea-Francis had altijd al een mond-tot-mond bestaan geleid en worstelde om financieel levensvatbaar te zijn. Ze bleven auto's bouwen tot het begin van de Tweede Wereldoorlog in 1939, waarna de productie werd stopgezet en de fabriek zich concentreerde op de productie voor de oorlogsinspanningen. Na de oorlog ging het bedrijf weer auto's produceren, maar het ging moeizaam en de fabriek sloot uiteindelijk in 1962.
