Opis
Samochód ten stanowi pozycję nr 268 na aukcji organizowanej przez Bonhams|Cars w ramach imprezy The Goodwood Revival Sale w sobotę 19 września; pełne informacje można znaleźć na stronie internetowej Bonhams. Oglądanie publiczności: możliwe w piątek, 18 września, w godz. 09:00–17:00 oraz w sobotę, 19 września, od godz. 09:00 w namiocie Bonhams „Over The Road” podczas imprezy Goodwood Revival. Pozycja nr 268: Rolls-Royce 40/ 50 hp Silver Ghost z 1912 r. w wersji Tourer w stylu „Roi des Belges”, nr rejestracyjny R 266, nr podwozia 1910E Pierwotnie zbudowany z nadwoziem typu limuzyna Wywieziony do Australii wkrótce po dostawie Wcześniej wyposażony w nadwozie typu „London-Edinburgh” tourer Znani właściciele w Australii aż do lat 90. Chociaż model 40/ 50 hp i tak zasłużyłby na przydomek „Najlepszy samochód świata”, decyzja firmy Rolls-Royce o wycofaniu wszystkich innych typów tylko skupiła uwagę na modelu, który stał się znany jako „Silver Ghost”. Przed rokiem 1908 produkowano samochody z silnikami dwu-, trzy-, cztero- i sześciocylindrowymi, a także nieudany model z silnikiem V8, zanim podjęto decyzję o skoncentrowaniu się na sześciocylindrowym silniku o mocy 40/ 50 hp. Ten ostatni zadebiutował na targach motoryzacyjnych w 1906 roku, a w następnym roku zyskał miano „Silver Ghost”, kiedy to zaprezentowano egzemplarz o numerze podwozia „60551” z pomalowanym na srebrno nadwoziem typu tourer autorstwa firmy Barker. Sercem „Ghost” był jego wspaniały silnik – sześciocylindrowy silnik z zaworami bocznymi o pojemności 7 036 cm³ (później 7 428 cm³), wyposażony w wał korbowy z siedmioma łożyskami oraz smarowanie ciśnieniowe. Solidne podwozie, złożone z belek bocznych o przekroju cewkowym i rurowe poprzeczki, było zawieszone na sprężynach półeliptycznych z przodu oraz na układzie „platformowym” z resorami piórowymi z tyłu, choć ten ostatni wkrótce został zmodyfikowany. Wkrótce zmieniono również układ przeniesienia napędu – w 1909 roku pierwotną czterobiegową skrzynię biegów z nadbiegiem zastąpiła trzybiegowa skrzynia z bezpośrednim napędem na najwyższym biegu, a w ciągu 20 lat produkcji wprowadzono niezliczone inne ulepszenia do tego samochodu. W autorytatywnej pracy Johna Fasala, zatytułowanej „The Edwardian Rolls-Royce”, odnotowano, że pojazd o numerze podwozia „1910E” był pierwotnie wyposażony w nadwozie typu landaulette wykonane przez firmę Mulliners z Birmingham. Samochód został pierwotnie zarejestrowany w Wielkiej Brytanii pod numerem „O 12”, a jego pierwszym właścicielem był Norman C. Seeman z południowo-zachodniego Londynu. Odnotowano dwie zmiany nadwozia: na sedan wykonany przez firmę Martin & King około 1925 roku oraz na model typu „tourer” wykonany przez firmę D. Horner i S. Ward w Melbourne w Australii w 1960 roku (patrz poniżej). Wkrótce po dostawie egzemplarz „1910E” został wysłany do Australii dla nowego właściciela, Alberta Austina, który posiadał nieruchomości w Toorak i Wiktorii. Po śmierci męża pani Austin początkowo zatrzymała Rolls-Royce’a, by następnie sprzedać go w 1917 roku Frederickowi D. Michaelisowi z Melbourne. Jego syn, sir Archie Michaelis, wspominał później, że jako chłopiec uczący się jeździć uruchomił kiedyś samochód i przejechał nim przez tylną ścianę garażu! Po naprawie przedniej rurowej belki poprzecznej „Silver Ghost” pozostawał w posiadaniu rodziny Michaelisów co najmniej do 1922 roku. Następnie został sprzedany partnerowi biznesowemu Michaelisa, panu Hallensteinowi. Około 1930 roku Ghost został zakupiony przez niejakiego J. K. Phillipsa z Melbourne. Niewiele wiadomo o dalszych losach tego Rolls-Royce’a aż do początku lat 50., kiedy to jego właścicielem był Carden Rofe. Rofe przechowywał samochód na otwartej przestrzeni i do 1958 roku podwozie, które było już w opłakanym stanie, zostało zakupione przez Keitha Gardnera z Melbourne. W 1960 roku samochód został sprzedany Fredowi Millerowi Robinsonowi. Nadwozie typu sedan firmy Martin & King było wówczas nadal zamontowane, ale nie nadawało się do użytku, więc zostało zdemontowane. Po przebudowie z zawieszeniem wspornikowym i repliką nadwozia „London-Edinburgh” model „1910E” powrócił na drogi w listopadzie 1960 roku. Wykonanie nadwozia powierzono Dougowi Hornerowi z Melbourne, natomiast prace blacharskie wykonał mistrz rzemiosła Sid Ward. W tym czasie „1910E”, pomalowany na szaro, nadal posiadał swoją oryginalną maskę. We wrześniu 1961 r., aby upamiętnić 50. rocznicę rajdu Londyn–Edynburg z 1911 r., dwa odrestaurowane edwardiańskie „Silver Ghosty” ze stanu Wiktoria wzięły udział w ośmiodniowej trasie o podobnej długości, pokonywanej na najwyższym biegu; były to „1910E” Robinsona oraz „40YB” Jima Coopera. „1910E” osiągnął na specjalnym odcinku odnotowaną prędkość maksymalną wynoszącą 70, 6 mil na godzinę. Miller Robinson prowadził „Silver Ghost” podczas federalnego rajdu Rolls-Royce Owners Club of Australia w 1964 roku, wygrywając konkurs stylistyki. Samochód ten brał udział w każdym federalnym rajdzie od tamtej pory aż do momentu, gdy Robinson przeniósł się do Perth w Australii Zachodniej. Na początku 1970 roku „Silver Ghost” został sprzedany Jackowi Jeffery’emu w Sydney, gdzie sfinalizowano jego adaptację do specyfikacji trasy Londyn–Edynburg. Następnym właścicielem był Peter McGrath z Double Bay w Sydney w połowie lat 70., a potem David Jones z Wiktorii. Jako stały uczestnik imprez organizowanych przez R-ROCA i Veteran Car Club of Australia, „1910E” nadal zdobywał nagrody w konkursach stylistyki aż do lat 90. W archiwum znajduje się drukowana relacja z jego historii w Australii. Niestety nie wiadomo, kiedy „1910E” powrócił do Wielkiej Brytanii ani kto zlecił wykonanie wspaniałego nadwozia będącego repliką modelu „Roi des Belges”. W obecnej postaci Ghost uczestniczył w dwóch edycjach Goodwood Revival/ Members’ Meetings, a ostatni raz jeździł około roku temu. On...
