Beschrijving
Een zeldzame kans om een echte Ducati voor verzamelaars te bezitten; de 1986 Mille S2. Met slechts 171 exemplaren ooit geproduceerd, is dit een machine die hoog op de lijst staat van Ducati's meest exclusieve fabrieksgebouwde wegmotoren. Deze Mille S2 heeft slechts 19. 850 km op de teller en wordt gepresenteerd in uitzonderlijk originele staat. Toen hij arriveerde, was de motorfiets overgespoten in het rood, dus we hebben het initiatief genomen om de volledige carrosserie te herstellen naar de juiste en opvallende originele kleurstelling: het iconische zwart met oranje/ geel/ rode graphics, zoals hij de fabriek verliet. De motorfiets heeft onlangs een volledige servicebeurt gehad in onze werkplaats en loopt prachtig. Van stationair tot aan de rode lijn levert de 973 cc L-twin het soort rauwe, mechanische rijervaring die alleen een klassieke Ducati met kegelwielaandrijving kan bieden. Een YouTube-video die de prestaties en het geluid laat zien, wordt binnenkort geüpload. Daarnaast hopen we dat de foto's de staat van de motor in detail laten zien - van het vlekkeloze lakwerk tot de goed geconserveerde motoronderdelen en het frame. Of je nu een verzamelaar bent die op zoek is naar een ongrijpbaar stukje Ducati-geschiedenis, of een rijder die een klassieker waardeert die klaar is om te vertrekken vanaf de eerste dag, deze Mille S2 voldoet aan alle eisen. Het is niet alleen een pronkstuk - het is een rijdbare klassieker met onmiddellijke aanwezigheid op de weg en geen excuses nodig. Mis de kans niet om een van de zeldzaamste Ducati's ooit gebouwd te bezitten: een volledig gesorteerde, prachtig gerestaureerde Mille S2 die klaar is voor de weg of om tentoongesteld te worden. Neem contact met ons op voor meer informatie of om een afspraak te maken voor een bezichtiging. In het begin van de jaren 80 bevond Ducati zich op een kruispunt. Het aanbod van het bedrijf, met name de 900 'Mike Hailwood' Replica (MHR), begon zijn leeftijd te verliezen. Gebaseerd op een kegelvormig motorontwerp dat dateerde uit de vroege jaren 1970 en uitgerust met dubbele schokdempers en 18" wielen, was de MHR niet langer concurrerend in een markt die werd gedomineerd door geavanceerde Japanse machines. Financiële problemen en verouderde technologie wierpen een schaduw over Ducati's toekomst - zozeer zelfs dat het bedrijf grotendeels overleefde door de productie van dieselmotoren voor VM Motori. Desondanks bleef Ducati vasthouden aan het concept van de kegelwielaandrijving, zelfs toen de modernere Pantah-lijn langzaam terrein won. In 1983 begon de legendarische ingenieur Fabio Taglioni, samen met zijn protegé Massimo Bordi, met de ontwikkeling van een nieuwe en verbeterde kegelwielmotor, een motor die bekend zou worden als de Mille. In 1984 was deze nieuwe Mille motor klaar. Het bevatte belangrijke verbeteringen: een volledig onder druk gezet oliesysteem met een krukas met glijlagers, aluminium cilinders met Nikasil-coating (973 cc met afmetingen van 88x78 mm) en grotere kleppen van 42/ 38 mm. Een nieuwe Nippon Denso starter verving de onbetrouwbare Magneti Marelli unit en er werd een verbeterd koppelingsontwerp geïmplementeerd. De motor was een technische sprong voorwaarts en veel betrouwbaarder dan zijn voorgangers. Ducati bouwde echter geen compleet nieuw model om deze technische inspanning te demonstreren. In plaats daarvan werd het Mille blok ingebouwd in vertrouwde chassisplatforms, met name de 900 MHR en de 900 S2. Met name de Mille S2 behield de visuele taal van zijn voorganger, maar kreeg een gewaagde nieuwe zwart/ oranje/ gele kleurstelling, waarmee hij zich onderscheidde als iets speciaals. Er werden slechts 171 Mille S2's geproduceerd, waardoor het een van de zeldzaamste fabrieks-Ducati's aller tijden is. Helaas wist de markt de veranderingen onderhuids niet helemaal te waarderen. Voor de meeste kopers leken de Mille S2 en MHR op oudere modellen met kleine updates. Het feit dat Ducati er niet in slaagde om de mechanische verbeteringen over te brengen, beperkte het commerciële succes. In 1985 werd het bedrijf officieel overgenomen door Cagiva, die al snel afstapte van het platform met kegelwielaandrijving. Hoewel Massimo Tamburini kort onderzoek deed naar een nieuw chassis voor de Mille, werd het project stopgezet voordat het prototypestadium bereikt werd. De Mille motor zou het einde van een tijdperk betekenen. In 1986 was de Ducati met kegelwielaandrijving uit de catalogus verdwenen en maakte plaats voor de nieuwere, van de Pantah afgeleide modellen. Achteraf gezien is de Mille een zwanenzang voor Ducati's kegelaandrijvingserfenis - technisch verfijnd, visueel opvallend en mechanisch significant. Vandaag de dag is de Mille S2 een uitzonderlijk zeldzame en belangrijke machine, die Ducati's technische erfgoed belichaamt net voordat de moderne renaissance begon. Voor verzamelaars en liefhebbers is dit het laatste en meest geëvolueerde hoofdstuk van de geschiedenis van de kegelwielaandrijving.
