Beschrijving
Modelgeschiedenis
Maart 1961 - Jaguar onthult de E-Type aan de wereld op de Genève Motor Show. Een Italiaanse heer met zonnebril heeft misschien gezegd dat het ’s werelds mooiste auto is. Door last-minute voorbereidingen is de persauto, bekend onder kenteken 9600 HP, nog in Engeland de dag vóór de beurs. Als gevolg daarvan rijdt ontwikkelingsingenieur Bob Berry ermee vol gas naar Genève, net op tijd aankomend. Zo groot is de vraag naar persdagen, dat er een bericht naar de fabriek wordt gestuurd met de vraag “de open?” Norman Dewis rijdt ook 77 RW (de eerste open E-Type) ’s nachts voluit naar Genève!
De lancering en de reacties op de auto zijn enorm en een icoon is geboren. De E-Type werd 13 jaar lang gebouwd in drie verschillende Series.
* Let wel, de meningen over de verschillende Series hieronder zijn die van mijzelf, hoewel ik niet veel mensen ontmoet heb die het daarmee oneens zijn. Ik ben ervan overtuigd dat auto’s extreem subjectief en persoonlijk zijn. Iedereen zou iedere fabrikant, model of stijl moeten willen houden, koesteren en kopen wat hij of zij wil.
De Series 1 was de originele en naar verluidt de zuiverste representatie van het icoon dat Jaguar E-Type is. Aangedreven door de beproefde zescilinder in 3, 8-liter uitvoering blies hij de concurrentie, ook auto’s die het dubbele kosten, door de ruit. Het werd vrij snel de snelste auto die tijdschriften hadden getest en geen tijd leek de impact van die looks te beïnvloeden, mensen wilden gewoon niet genoeg krijgen, vooral in de VS. Eind 1964 kreeg de Series 1 een upgrade met tal van motorische verbeteringen, waaronder een vergroting van het slagvolume tot 4, 2 liter. Deze opgewaarde Series 1 kreeg ook betere remmen, koeling, elektrische systemen, comfortabelere stoelen en, het belangrijkste, een volledig synchromesh-gearbox ter vervanging van de oude Moss-box. Er waren drie carrosserievarianten beschikbaar: Fixed Head Coupé (FHC), 2+2 en de Open Two Seater (OTS). Ik fluister dit volgende deel toe, maar ook hier worstel ik om mensen te vinden die het oneens zijn: De mooiste versie van “s ’s werelds mooiste auto” is de FHC. Die daklijn maakt het gewoon af.
De Series 1 werd in 1968 vervangen door de Series 2. Nog steeds aangedreven door de 4, 2-liter motor, was de Series 2 het antwoord op een veelheid aan regels en voorschriften in de VS. Aangezien de VS verreweg de grootste markt was, leek het logisch om de auto rond zulke beperkingen opnieuw te ontwerpen. Jammer genoeg verpesten veel van deze wijzigingen, naar mijn mening, veel van die iconische looks en designelementen. Weg zijn de gesloten koplampen met hun prachtige glazen afdekkingen, vervangen door teleurstellend open koplampen die de lijnen aan de voorkant doorknippen. Aan de voorkant blijft het iconische ovale “mondje” groter voor betere koeling maar wordt daardoor minder perfect en een beetje vreemd. De juwelachtige achterlichten die boven de achterbumper zaten en de elegante voorlichten worden vervangen door gigantische, onhandige eenheden die onder de bumpers hangen. Binnenin kregen de stoelen hoofdsteunen, de geboetseelde trek-/ drukschakelaars worden vervangen door grote kunststof rockers en het theatralische van de sleutel in het dashboard steken en opstarten, maakt plaats voor een ontstekingscilinder op de stuurbekleding met stuurslot. Mechanisch gezien blijft de E-Type een beest, met 150 mph prestaties voor de helft van de prijs van elke concurrentie. Barmhartig genoeg werd het 4, 2-liter blok niet beïnvloed, tenzij je in de VS woonde (sorry), waar de triple S. U. carburateurs vervangen werden door twee Strombergs, wat 20 pk en 20 lb-ft koppel kostte.
Tot slot werd in 1971 de Series 3 geïntroduceerd. Helaas verbeterde de looks niet enorm, omdat de E-Type meer uitgroeide tot een super GT-auto in plaats van een pure sportauto. Sommigen, ook ikzelf, zullen daarover klagen, maar dat was wat de VS eiste en elke fabrikant zou gek zijn om de wensen van zijn grootste markt te negeren. De grote wijziging was echter de motor. Jaguar had sinds 1964 gewerkt aan een V12 voor hun raceprogramma, maar het werd niets en het resultaat belandde in de Series 3 E-Type en latere XJ-saloons. 5, 3 liter capaciteit, ademend via vier zijklep Zenith-Stromberg-carburateurs, het was ongelooflijk soepel. Dit was de motor die de-legende geboren maakte over het balanceren van een munt op zijn kant erop, terwijl hij stationair liep en de munt niet omviel, omdat er geen trillingen door de motor of chassis gingen. Ondanks het verdubbelen van het aantal cilinders en een flinke toename van slagvolume bood de Series 3 slechts 272 pk, slechts 7 pk meer dan Series 1, en het koppel steeg naar 304 lb-ft, van 283 lb-ft.
In 1974 werd de laatste E-Type gemaakt en Jaguar zou pas in 2012 een echte sportauto vervanger maken, toen de F-Type werd gepresenteerd. In de 13 productiejaren werden er in totaal 72. 515 E-Types gebouwd, waarvan het merendeel naar het buitenland ging. In feite, van dat totaal werden er slechts 14. 130 gebouwd in RHD (onder de 20%). Als je het terugbrengt tot individuele modellen, wordt het nog interessanter. Zo werden er bijvoorbeeld 5. 830 Series 1, 4, 2 L FHC gebouwd. Hiervan waren slechts 1. 582 in RHD en velen daarvan zouden bestemd zijn geweest voor andere RHD-markten zoals Australië en Zuid-Afrika. Dus een in het VK afgeleverde RHD-voorbeeld van elke E-Type is in het grote geheel vrij zeldzaam.
Auto voor de verkoop
De Jaguar E-Type te koop bij Wrightson Automotive is zo’n voorbeeld. Deze Series 1, 4, 2 L Fixed Head Coupé werd besteld in Carmen Red met een zwarte interieur, een specificatie die tot op de dag van vandaag bewaard blijft. Hij werd afgeleverd door de Jaguar-distributeur in Leeds. Het vroege verleden is niet bekend, maar een originele ouderwetse logboek toont aan dat de auto in januari 1974 nog in Leeds was, in eigendom van een Mr. Tempest. Het lijkt erop dat hij de auto in 1975 inruilde, aangezien deze kort daarna eigendom werd van Eagle Motors in Wakefield die de auto doorgaf aan een Mr. Cottle van Castleford. Die verkocht het vervolgens aan een Mr. Chalkley van Pontefract in 1976. Het historie-dossier noteert het eigendomsgeschiedenis daarna niet meer. Uit een ouder V5 op dossier weten we dat de auto in april 2009 werd gekocht door een Mr. Marshall uit Scunthorpe, dus het lijkt erop dat de auto trouw bleef aan haar noordelijke wortels.
De huidige eigenaar verwierf de auto in februari 2010 en heeft hem de afgelopen 15 jaar als onderdeel van zijn collectie genoten. In die tijd heeft hij de auto onder handen genomen bij Peter Chambers Automotive in Tewkesbury. Een beetje legendarisch in Porsche- en Ferrari-kringen, Pete is een meester- motorenbouwer en ik ben zo gelukkig geweest om meerdere auto’s met motoren van hem te rijden en ik zweer dat hij echt een tovenaar is!
Pete heeft de motor van deze auto in juni 2010 herbouwd toen hij 76. 907 mijl op de teller had. Dit omvatte een volledige demontage, nieuwe lagers, zuigerveren, enz. De drijfstangen zijn opnieuw geslepen en de kleine stangen opnieuw geperst.
In januari 2011, bij 77. 500 mijl, werden de stuurbewaking en vooras-ophanging gedemonteerd en herbouwd.
Mei 2012 bij 79. 122 mijl, werd de achterste subframe verwijderd, volledig gestript, schoongemaakt, geverfd en opnieuw opgebouwd voordat alles met nieuwe blindkasten werd gemonteerd.
Een jaar later, in mei 2013, kreeg de auto slechts 300 mijl gereden sinds het laatste bezoek aan Pete, een volledige service en controle evenals vervanging van de snelheidsmeteraandrijving en kabel.
Terwijl de eigenaarcollectie groeide, kwamen andere auto’s naar voren in de categorie “drive me” en stapelde de Jaguar een paar honderd mijlen per jaar op, waarna de handige eigenaar besloot de auto zelf te onderhouden en elk jaar een APK te halen tot 2018 toen auto’s ouder dan 40 jaar geen APK meer nodig hadden.
In december 2023 werd besloten om de E-Type terug naar Pete Chambers te brengen zodat hij de service van alle services kon doen en alles aan de auto kon controleren. Alle vloeistoffen en filters werden vervangen. Alle slangen onder de motorkap werden vervangen. De radiator werd opgestuurd voor opnieuw bekleden en nadat dit klaar was, werd het koelsysteem onder druk getest en op lekkages gecontroleerd.
Nu is het tijd om afstand te nemen van zijn geliefde E-Type. Uit het aantal foto’s in het huis van de eigenaar met de auto blijkt dat het een trouwe en geliefde toevoeging aan zijn prachtige verzameling is geweest, maar nu het minder en minder wordt gebruikt, is het tijd en passend voor een andere enthusiast om het baton over te nemen en de volgende bewaker van deze fantastische auto te zijn.
Vandaag wordt de Jag in zijn originele kleuren gepresenteerd, met het interieur dat origineel bij de auto hoort en wat mooie, zachte patina heeft. De chassis-stempel is zichtbaar en komt overeen met de ID-plaat op de auto en het heritage-certificaat in het dossier. Evenals de gestempelde nummers op het motorblok en het cilinderkop. Op de weg is dit een werkelijk prachtig voorbeeld. Ik heb tijdens mijn carrière behoorlijk wat E-Type’s gereden en ze zijn vaak teleurstellend om mee te rijden. Zoals bij alle auto’s moeten ze verzorgd en afgesteld worden door mensen die echt weten wat ze doen. Wanneer je zo’n auto vindt, vraag je je af wat de aantrekkingskracht is van zulke exotische machines uit dezelfde periode.
Een beroemde verzamelaar die bijna elke grote auto heeft gehad, waaronder twee 250 GTO’s, vertelde me ooit: “Na 50 jaar autos verzamelen ben ik tot de conclusie gekomen dat een echt goed gesorteerde E-Type de enige auto is die je ooit nodig zult hebben!”
