Opis
Ten samochód to Lot 288 wystawiany na aukcji przez Bonhams|Cars na The Goodwood Revival Sale w sobotę 19 września. Pełne szczegóły znajdują się na stronie Bonhams. Publiczne oglądanie: dostępne w piątek 18 września od 09:00 do 17:00 oraz w sobotę 19 września od 09:00 w namiocie Bonhams 'Over The Road' na Goodwood Revival Meeting. Lot 288 Nissan P35 Endurance Racing Prototype z 1992 roku/ specyfikacja 1993 z silnikiem V12 4. 2-litrowym Menard Competition Technologies (MCT) Superleague Formula Numer rejestracyjny. Numer podwozia. 'P35-02' Intrygujący 'co by było' Przedmiot rozbudowanego procesu restauracji Testowany na hamowni z obecnym silnikiem V12 4. 2-litrowym Ikoniczna barwa wyścigowa Nissana Bonhams ma zaszczyt zaoferować ten fascynujący prototyp wyścigowy 'co by było' - nigdy nie startujący Nissan P35 opracowany przez amerykańską operację wyścigową japońskiej firmy, Nissan Performance Technology Inc. (NPTI), dla ostatniej formuły prototypów sportowych 3. 5-litrowych i planowanego przez Nissana programu konkurencji w 1993 roku. Program P35 został wstrzymany w wyniku spowolnienia gospodarczego w Japonii, upadku Światowego Mistrzostw Samochodów Sportowych i wycofania się Nissana z wyścigów prototypów. Samochód został zaprojektowany dla nowych przepisów Grupy C 3. 5-litrowych naturalnie aspirowanych, zanim NPTI zbadał jego rozwój dla konkurencji IMSA GTP w 1993 roku. P35 NPTI został zaprojektowany przez Trevora Harrisa (znanego z wcześniejszych samochodów sportowych Shadow) i aerodynamika Yoshi Suzuki. Wyróżniał się radykalnie nową konstrukcją podwozia i pakietem aerodynamicznym, który niewiele zawdzięczał poprzednim modelom Nissana GTP ZX-Turbo i NPT-90. W oryginalnej specyfikacji z tamtych czasów samochody programu P35 napędzane były całkowicie nowym silnikiem V12 3. 5-litrowym naturalnie aspirowanym VRT35 Nissana, dla którego Nissan deklarował ponad 630 KM (około 621 KM) przy 11 600 obr./ min. Zaprojektowany dla regulacji wyścigów wytrzymałościowych inspirowanych Formułą 1, napędzał go opracowany przez NPTI sześciobiegowy sekwencyjny silnik. Ogółem P35 ważył nieco ponad 750 kg (1650 funtów), co czyniło go jednym z najlżejszych i najbardziej zaawansowanych technicznie prototypów sportowych, jakie Nissan kiedykolwiek wyprodukował. Oryginalny VRT35 nie jest zainstalowany w podwoziu 02 dzisiaj; jego obecny silnik MCT opisany jest poniżej. Podczas gdy samochody rozwojowe P35 przeszły rozbudowane testy, 'P35-02' prezentowany tutaj w wizualnej specyfikacji IMSA 1993, nigdy nie wziął udziału w konkurencji. Presja ekonomiczna, wspomniany wcześniej upadek Światowych Mistrzostw Samochodów Sportowych i decyzja Nissana o wycofaniu się z wyścigów prototypów zamknęły program. Dzisiaj podwozie nr '02' przetrwało jako ważna część historii motorsportu Nissana i oferuje rzadki wgląd w to, co mogło być. Pierwsze dwa kadłuby podwozia P35 były strukturami hybrydowymi: monokokami aluminiowymi zawierającymi struktury z włókna węglowego do przechylania i oparcia siedzeń. Takie podejście umożliwiło NPTI szybkie wytwarzanie samochodów rozwojowych, podczas gdy rozwijały się jego możliwości w zakresie materiałów kompozytowych. Inżynierowie lotniczy Paul Kuhl i Ed Derian zaprojektowali definitywny monokok z włókna węglowego, który ważył około 69 kg wraz ze strukturą przechylającą i punktami zawieszenia; kadłub hybrydowy miał rzekomo ważyć około 78 kg. Chociaż Nissan deklarował ponad 630 KM dla silnika V12 3. 5-litrowego VRT35, personel NPTI później oszacował na podstawie danych z toru, że jego rzeczywista moc była bliższa 500-520 KM; zespół rzekomo nie miał pozwolenia na weryfikację tej wartości na hamowni. Żadna turbodoładowana alternatywa nie została włączona do oryginalnego pakietu P35. Brak chłodnic pośrednich i powiązanych kanałów powietrznych przyczynił się do niezwykle małej powierzchni czołowej P35. Testy przeprowadzono na torach samochodowych Mid-Ohio i Daytona Speedway, z przygotowaniami w Carlsbad, Arizona Testing Center Nissana i Firebird Raceway w Phoenix, Arizona. Bob Earl przeprowadził większość jazd rozwojowych. Kierowca testowy Nissana Johnny O'Connell później wspominał wyjątkowe osiągi samochodu w zakrętach i hamowaniu, ale także jego brak mocy w porównaniu z konkurencją. W Daytonie osiągnął około 270 km/ h, osiągając okrążenia w zakresie 1 minuty 38 sekund. Równolegle z amerykańskim programem rozwojowym NISMO przygotowało powiązany NP35 w Japonii dla krótszych wyścigów Mistrzostw Samochodów Sportowych All-Japan. Wykorzystywał dedykowany japoński monokok z włókna węglowego i zmienioną specyfikację silnika VRT35. Pod koniec 1992 roku NISMO wpisało NP35 do ostatniej rundy mistrzostw tego roku w Mine, gdzie zajęło czwarte miejsce w klasie. Gdy presja ekonomiczna się nasilała, Nissan polecił swojej amerykańskiej filii zwrócić wszystkie komponenty związane z projektem P35 do Japonii. Latem 1992 roku NPTI przeprowadziło serię testów w tunelu aerodynamicznym mających na celu optymalizację platformy P35 do wyścigów GTP. Proponowana konfiguracja z wysokim nosem miała generować zwiększoną siłę nośną aerodynamiczną na przedzie. Ta pochodna '93 GTP' wykorzystywałaby turbodoładowany silnik IMSA GTP Nissana zamiast V12, z chłodnicami przeniesionym z nosa do bocznych podów. NPTI została zamknięta 29 marca 1993 roku jako środek oszczędnościowy. Trzy P35 i jedyny NP35...
