Opis
Wprowadzony w 1994 roku na Salonie Samochodowym w Paryżu Ferrari F512 M zadebiutowało jako ostatnia ewolucja potężnej Testarossy.
Po raz pierwszy w seryjnym samochodzie Ferrari zastosowało Modificata, w skrócie „M”, jako przyrostek do F512 — jako ukłon w stronę modernizacji 512 S-to-M w wyścigowych autach sportowych sprzed kilku lat.
W przypadku F512 M zmiany były znaczące, a wręcz największe, jakie wprowadzono do Testarossy w trakcie jej produkcji, mimo że F512 M miało najkrótszy żywot i najmniejszą liczbę wyprodukowanych sztuk. Ostatnie użycie płaskonaprzeciwległej dwunastki w samochodach produkowanych przez Ferrari — zmodernizowany silnik otrzymał lżejszy wał korbowy, tytanowe pręty/łączniki (tłoczyska) z nowymi tłokami obsługującymi wyższy stopień sprężania oraz większą moc na poziomie 440 KM.
Efekt pozwolił zredukować czas 0–60 mph do zaledwie 4, 7 sekundy, a ostatecznie sięgnąć prędkości maksymalnej 196 mph. Pośród wielu ulepszeń, wizualnie również dorzucono sporą metamorfozę: zastosowano oprawione reflektory zamiast standardowych, wysuwanych „pop-upów” oraz owalny grill lepiej pasujący do reszty gamy.
Z przodu zderzak dostał smuklejsze światła do jazdy dziennej i kierunkowskazy, dwa kanały NACA, większe hamulce oraz nowe, pięcioramienne dzielone felgi. Z tyłu modyfikacje były podobne do tych z przodu: pojawiły się nowe, podwójne okrągłe lampy tylne, nowoczesny znak rozpoznawczy Ferrari, a cała osłona silnika została zmieniona na kolor nadwozia.
Zbudowano zaledwie 501 egzemplarzy modelu 512M — co czyni je najrzadszymi ze wszystkich Testarossów.
