Opis
Jako Szwajcar, główny inżynier Talbota Georges Roesch projektował swoje auta z myślą o sportowej jazdzie w stylu Alpine. Dzięki połączeniu mocnego i sprężystego, sześciocylindrowego silnika z układem popychaczowym, skutecznym hamulcom, lekkiego i precyzyjnego układu kierowniczego oraz zwartej, lekkiej, a jednocześnie solidnej konstrukcji podwozia nie ma nic dziwnego, że Talboty odnosiły sukcesy w Rajdach Alpejskich w latach 30., będących wówczas niewątpliwie najbardziej prestiżową rywalizacją dalekodystansową i niezwykłym sprawdzianem zarówno auta, jak i kierowcy. Do tego dochodziły ich osiągnięcia w Le Mans, Ards i Brooklands — Talbot AV105 był zatem w tamtym okresie bez wątpienia najbardziej efektywnym brytyjskim samochodem sportowym w swojej klasie. Te sukcesy zwieńczyły Rajdy Alpejskie w 1932 i 1934 roku, kiedy słynny Zespół Talbota złożony ze specjalnie przygotowanych aut przebrnął przez te niezwykle wymagające wydarzenia, nie tracąc ani jednego punktu w obu przypadkach. Sukces ten jest odzwierciedlany także dziś — Talboty odnoszą ogromne sukcesy w rajdach i wyścigach, takich jak Flying Scotsman, 1000 Mile Trial, Alpine Trial, Mille Miglia, Le Mans Classic i wiele innych.
Jak wynika z oryginalnych Ksiąg Sprzedaży Talbota, oferowany tu egzemplarz o numerze podwozia „35315” został dostarczony przez Talbota w czerwcu 1933 roku czołowym agentom Pass & Joyce, od nowości wyposażony przez Jamesa Younga w nadwozie Drop Head Coupe.
Mało wiadomo o wczesnej historii samochodu, aż do przekazania znanemu restauratorowi Talbota Johnowi Blandowi w latach 1953– zob. zdjęcie auta w czasie jego posiadania. Jak wskazuje znajdujący się w dokumentacji logbook „Buff”, samochód pozostawał u Blanada przez kilka lat, zanim w 1965 roku trafił do Andrew Hilla, który z kolei sprzedał auto Simonowi Clayowi w 1973 roku.
W tym czasie oryginalne nadwozie Drop Head Coupe było już mocno wyeksploatowane, a Clay przeprowadził renowację i przebudowę, tworząc lekkie sportowe, dwuosobowe nadwozie. W stylu takiego nadwozia, jakie dyrektor Talbota, Lord Ashley, zamontował na jednym z „PJ” fabrycznych rajdówek AV105 w latach 30.
„35315” pozostawał u Claya aż do sprzedaży na aukcji w 1985 roku, kiedy opisano go jako: „odrestaurowany do warunków konkursowych około 4 lata temu” oraz „tylko około 2500 mil od tego czasu”.
Auto kupił Jeremy Shepherd, który korzystał z niego oszczędnie. Prawdopodobnie wykonał on różne prace mechaniczne — zamontowano nowe przednie bębny hamulcowe, a części takie jak nowe piasty oraz koronę i koło talerzowe pozyskano od renomowanego specjalisty Arthura Archera i — jak się uważa — zamontowano je; zob. faktury oraz korespondencję w dokumentacji.
Niestety pan Shepherd zmarł w 2020 roku, a samochód został nabyty z jego majątku przez obecnego właściciela — wieloletniego entuzjastę Talbota.
Teraz oferowany jest wyłącznie z powodu zmiany planów. Po kilku latach postoju „35315” został uruchomiony oraz dopuszczony do jazdy w celu sprzedaży przez naszą siostrzaną firmę specjalistycznej renowacji Talbota, IS Polson, jednak przed poważnym użytkowaniem będzie wymagał dalszej re-komisji.
Ten AV105 z lekką, sportową zabudową nadwoziową zaoferuje nowemu właścicielowi bardzo skuteczny przykład jednego z najlepszych i najbardziej odpowiednich do imprez samochodów sportowych z lat 30. — zarówno jako niezwykle przyjemny samochód drogowy, jak i po dalszych udoskonaleniach może stać się potencjalnie bardzo efektywnym autem rajdowym lub wyścigowym.
Prosimy zauważyć, że ten samochód był wcześniej zarejestrowany jako WDX 602A. Obecny właściciel nabył teraz z DVLA numer właściwy dla epoki lat 30. — HUI 208 — który będzie na aucie w momencie sprzedaży.
