1957 Maserati 200Si SPRZEDANE

Z bogatą historią startów w wyścigach z lat 1957–1960, w tym w 24-godzinnym wyścigu Le Mans w 1958 roku
Maserati 200SI z 1957 roku
Nr podwozia: 2428, nr silnika: 2428

• Startował we Francji w latach 1957–1960, w tym w 24-godzinnym wyścigu Le Mans w 1958 r.
• Przez 23 lata eksponowany w Musée de l'Automobiliste w Mougins
• Od momentu wyprodukowania miał siedmiu właścicieli, w tym obecnego, który posiada go od 30 lat
• Nigdy nie został poddany pełnej renowacji i zachowuje wspaniałą patynę, a jednocześnie jest w idealnym stanie technicznym
• Zarejestrowany w Europie

„Maserati z silnikiem o pojemności 2, 0 litrów było na krętym torze równie szybkie jak wersja z silnikiem 3, 0-litrowym i naprawdę świetnie się prowadziło…” Taka była opinia Stirlinga Mossa, kierowcy długodystansowego zespołu fabrycznego Maserati, na temat samochodów sportowych 200S, w których startował dwukrotnie – w 1956 i 1957 roku.

„Pan Wyścigów Samochodowych” przez krótko czas prowadził model 200S podczas imprezy Supercortemaggiore na torze Monza w 1956 roku – najbogatszego wyścigu w Europie, słynnej „Loteria z Monzy” – ustanawiając najszybszy czas w sesji treningowej, jednak wał napędowy samochodu pękł już na pierwszym okrążeniu. Podczas Grand Prix Kuby w Hawanie w lutym 1957 roku nie pojawiły się potężne modele 450S Mossa i Fangio, więc Argentyńczyk przesiadł się do 300S, a Moss do 200S – oba samochody pożyczone od Scuderia Madunina, mediolańskiego zespołu powiązanego z Ameryką Południową. Oczywiście Fangio był najszybszy w klasyfikacji ogólnej podczas treningów, ale 200S Mossa był o 15 sekund szybszy od wszystkich innych samochodów w swojej klasie – kategorii 2, 0 litra, w której startowały Ferrari 500 Testa Rosso prowadzone przez Petera Collinsa, Oliviera Gendebiena i Mastena Gregory’ego.

W wyścigu Moss jechał na drugiej pozycji przez 12 okrążeń, zanim wyprzedził go Fangio, który później przejął prywatne 300S Harry’ego Schella, gdy silnik 200S odmówił posłuszeństwa. Dla porównania: kierując modelem 200S, Moss pokonywał okrążenie w 2 minuty i 4, 7 sekundy; za kierownicą samochodu o pojemności 3, 0 litrów osiągnął najlepszy czas 2 minuty i 2, 3 sekundy.

Maserati 200S i 200SI („I” jak „International”, spełniające najnowsze przepisy Mistrzostw Świata) były niezwykle konkurencyjnymi samochodami w rozpalonej do czerwoności atmosferze wyścigów w klasie 2, 0 litrów w połowie lat 50. Często startowały one jako samochody fabryczne, pilotowane przez gwiazdorskich kierowców Maserati, a także były popularnym wyborem wśród kierowców prywatnych.

Eksperci marki szacują, że wyprodukowano około 28 egzemplarzy. Ten model 200SI, o numerze podwozia 2428, pochodzi z późnej serii i został dostarczony jako nowy do André Loensa z Lille we Francji w lipcu 1957 roku. Od momentu wyprodukowania miał on zaledwie siedmiu właścicieli; nasz klient nabył go w 1996 roku od Adriena Maeghta – założyciela Musée de l'Automobiliste w Mougins w Prowansji – który był jego właścicielem od 1973 roku.

Maserati 200SI

Samochody sportowe średniej pojemności stanowiły podstawę wyścigów w latach 50. Od Le Mans, Targa Florio, meksykańskiej Carrera Panamericana i Mille Miglia po wyścigi na lotniskach w USA – dobre wyniki osiągnięte przez „must-have” danego roku oznaczały lukratywny biznes dla producentów samochodów wyścigowych budowanych na zamówienie. Popyt na najnowsze modele Porsche, OSCA, Gordini, Ferrari, Lotus czy Maserati, kwalifikujące się do startów w klasach 1500 cm³ lub 2000 cm³, był stały, co pozwalało firmom Ferrari i Maserati startować w wyścigach Grand Prix zarówno bolidami jednomiejscowymi, jak i samochodami sportowymi o dużej pojemności silnika, wspierane przez zespoły klienckie walczące o zwycięstwa w poszczególnych klasach.

Niektóre wyścigi, a właściwie całe mistrzostwa, zwłaszcza we Włoszech, były poświęcone samochodom o pojemności silnika poniżej 2 000 cm³.

Trident osiągał dobre wyniki dzięki sześciocylindrowemu modelowi A6GCS/ 2000. Przez cały rok 1955 ten starzejący się samochód skutecznie rywalizował z Ferrari 500 Mondial, ale 16 października tego samego roku na wyścigu Targa Florio dyskretnie zadebiutowało nowe Maserati. Włoscy weterani Giovanni Bracco i Franco Bordini zadebiutowali ostatnią, 2, 0-litrową wersją czterocylindrowego modelu 150S. Samochód ukończył zaledwie jedno okrążenie, po czym brawurowa jazda Bracco doprowadziła do wypadku, który zakończył wyścig.

Silnik modelu 200S został zaprojektowany przez inżyniera Maserati, Vittorio Bellantaniego. Była to konstrukcja w całości wykonana ze stopów metali, wyposażona w dwa zawory na cylinder, suchą miskę olejową, podwójne wałki rozrządu, pięć łożysk głównych, zapłon z podwójnymi świecami oraz dwa gaźniki Weber 45 DCO3. Jego pojemność skokowa wynosiła 1 994 cm³, a moc osiągała 186 bhp przy 7 000 obr./ min; ostatnie egzemplarze modelu A6GCS/ 2000 generowały 170 bhp. W modelu 200S oferowano dwie różne skrzynie biegów: czterobiegową lub pięciobiegową, przy czym obie były przykręcone bezpośrednio do silnika.

Valerio Colotti (wcześniej pracujący w Ferrari, gdzie pod koniec 1955 roku przeniósł się Bellantani) zaprojektował rurową ramę. Wyposażono je w sprężyny śrubowe z przodu oraz tylną oś typu de Dion – podobną do tej zastosowanej w bolidzie Formuły 1 250F z 1954 roku – zawieszoną na poprzecznej sprężynie piórowej. Hamowanie zapewniały duże wentylowane bębny umieszczone za 16-calowymi felgami szprychowymi Borrani.

Nadwozie modelu 200S zostało zaprojektowane przez Medardo Fantuzziego we współpracy z Politechniką Mediolańską, której tunel aerodynamiczny wykorzystano do opracowania jego opływowego kształtu.

Konkurencję dla modelu 200S stanowiło głównie Ferrari, a konkretnie jego zupełnie nowy model 500 Testa Rossa („czerwona głowa”, zaprojektowany, jak na ironię, przez byłego pracownika Maserati, Bellantaniego), który stopniowo pojawiał się na torach od połowy 1956 roku. Czterocylindrowy silnik Ferrari rozwijał moc 180 bhp przy 7 000 obr./ min; obaj włoscy rywale byli sobie równi. Wersja 200SI modelu Maserati została wprowadzona pod koniec 1956 r. w celu spełnienia najnowszych międzynarodowych przepisów wyścigowych, dlatego posiadała przednią szybę na całej szerokości, drzwi otwierające się na oścież oraz prosty, materiałowy dach miękki. Te późniejsze modele miały również ulepszone zawieszenie i silniki (o mocy do 190 bhp) oraz bardziej opływowe i zaokrąglone nadwozie. Były one bezpośrednimi rywalami modelu Ferrari 500 TRC.

Samochody Maserati 200S i SI często startowały w wyścigach w barwach fabrycznych. Licznych zwycięstw odnosili czołowi kierowcy prywatni, tacy jak Jo Bonnier i Mennato Boffa w Europie oraz Charlie Kolb, Lance Reventlow, Carroll Shelby i Jim Hall w Stanach Zjednoczonych. Bardzo popularne włoskie mistrzostwa w wyścigach górskich były domeną modelu 200SI aż do 1960 roku. Pod koniec 1957 roku Giorgio Scarlatti otrzymał do dyspozycji model 200SI, aby wystartować w rundzie Pontedecimo-Giovi Europejskich Mistrzostw Górskich. Był to ostatni start fabrycznego Maserati w erze Orsiego. Zajął trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej i pierwsze w swojej klasie. Wiele cech modelu Tipo 60/ 61 „Birdcage” z lat 1959–1961 wywodzi się właśnie z modelu 200SI.

Ten samochód

André Loens był typowym zawodnikiem wyścigów samochodowych z lat 50. Był właścicielem warsztatu, który przeniósł się do Anglii z Francji i przed II wojną światową pracował jako blacharz dachowy, czyli osoba zajmująca się formowaniem i wytwarzaniem blachy cynkowej na dachy; podczas wojny służył z wyróżnieniem w Siłach Powietrznych Wolnej Francji. We wczesnych latach powojennych, po założeniu warsztatu w Christchurch niedaleko Bournemouth na południowym wybrzeżu Anglii, z wielkim sukcesem ścigał się w jednomiejscowych bolidach o pojemności 500 cm³, wygrywając wyścig Formuły 3 w klasie 500 cm³ podczas Grand Prix Szwecji w 1955 roku w Kristianstad. Loens często ścigał się ze Stirlingiem Mossem, a jednym z pokonanych przez niego rywali w Szwecji był młody Ken Tyrrell.

W 1955 roku Loens sprzedał swój angielski warsztat i powrócił do Francji, startując we własnym bolidzie Formuły 3 „Loweno” oraz w Maserati A6GCS o numerze podwozia 2065 pod barwami Ecurie de Flandre. Tym ostatnim dzielił się z Jo Bonnierem podczas wyścigu o Puchar Turystyczny w Dundrod w 1955 roku, gdzie wygrali klasyfikację wydajnościową w kategorii silników o pojemności od 1 501 cm³ do 2 000 cm³. Ten niebieski samochód przez dwa lata startował niemal bez przerwy w całej Europie i latem 1957 roku nadszedł czas na jego wymianę.

W lipcu 1957 roku André Loens odebrał więc ten samochód, Maserati 200SI o numerze podwozia 2428, bezpośrednio z fabryki, oddając w zamian zużyte A6GCS. Jako model „SI” nowy samochód nadawał się do startów w międzynarodowych zawodach, takich jak 24-godzinny wyścig Le Mans. Miesiąc wcześniej Loens miał wystartować w tym wielkim 24-godzinnym wyścigu, prowadząc jeden z samochodów Talbot-Lago Sports z silnikiem Maserati należących do Ecurie Dubonnet, ale nie wystartował w wyścigu.

Nowe Maserati zostało dostarczone pod adres Loensa przy ulicy Gutenberg 21 w Lille, w północnej Francji. Kopia karty produkcyjnej Maserati dołączonej do samochodu wskazuje datę ukończenia produkcji na 21 lipca 1957 r. Inne szczegóły obejmują:
• Czterobiegowa, w pełni zsynchronizowana skrzynia biegów 150S.
• Trójtarczowe aluminiowe sprzęgło typu stosowanego w modelu 300S.
• Przełożenie przekładni głównej „8/ 38”, co przekłada się na niskie przełożenie 4, 75:1 zapewniające optymalne przyspieszenie.
• Gaźniki Weber 45 DCO.
• Rama podwozia firmy Gilco.
• Aluminiowe nadwozie typu „sport”, „2-porte” („dwudrzwiowe”) firmy Fantuzzi, pomalowane na czerwono z biało-niebieskim paskiem wokół przedniej części.
• „Capote” – podstawowy miękki dach zgodny z przepisami.

Samochód niemal natychmiast trafił do akcji. Jego pierwszym wyścigiem było Grand Prix samochodów sportowych organizowane przez Królewski Klub Samochodowy Belgii na torze Spa-Francorchamps 25 sierpnia 1957 roku. Przez całą swoją karierę Loens był często opisywany jako „porywczy” i „impulsywny”. Był jednak wysoko ceniony przez firmę Maserati po swoich wyczynach z modelem A6GCS i jako ulubiony prywatny zawodnik otrzymywał znaczne wsparcie fabryczne. Kiedy więc podczas treningu na szybkim belgijskim torze doprowadził silnik do nadmiernych obrotów, firma Thépenier – oficjalny francuski importer Maserati – naprawiła samochód na czas przed Grand Prix de Cadours 8 września, 70-okrążeniowym wyścigiem w południowo-zachodniej Francji.

Loens w pełni odpłacił się za hojność firmy Maserati, wygrywając wyścig w klasyfikacji generalnej i pokonując Porsche 550 Spyder prowadzone przez Carela Godina de Beauforta i Claude’a Storeza.

Kolejnym zaplanowanym występem samochodu był wyścig Coupe du Salon dla samochodów sportowych i GT, który odbył się 6 października 1957 r. na torze Montlhéry na przedmieściach Paryża, gdzie „2428” widnieje na zdjęciu na polu startowym z fabrycznym numerem rejestracyjnym z Bolonii „BO 85343”. Wyścig zakończył się tragedią dla André Loensa, który zginął podczas wyścigu. W treningach ustanowił najszybszy czas, pokonując fabrycznego asa Jeana Behra w innym 200SI. Loens i „2428” prowadzili, zaciekle walcząc o pierwsze miejsce z okazjonalnym kierowcą fabrycznym Francisco Godią-Salą w jego własnym 200SI, gdy na piątym okrążeniu Loens i Hiszpan zderzyli się kołami na odcinku Bretelle de Couard. Francuz został wyrzucony z samochodu i uderzył w billboard reklamowy, który nigdy nie powinien się tam znaleźć (co stało się podstawą do wniesienia sprawy sądowej, która ostatecznie zakończyła się wyrokiem na korzyść rodziny Loensów).

Brytyjski magazyn „The Autocar” odnotował to wydarzenie w swoim wydaniu z 11 października, składając angielskiej żonie Loensa najgłębsze wyrazy współczucia. Przypomniał również o hojności tej pary podczas niedawnego Tour de France Automobile, kiedy to w środku nocy na punkcie kontrolnym w Roubaix rozdawali zawodnikom filiżanki herbaty i zimnego kurczaka.

Samochód nie uległ zbyt poważnym uszkodzeniom i został następnie odzyskany przez firmę Thépenier, która przejęła go na własność na sezon wyścigowy 1958 roku. Samochód został zgłoszony do kilku wyścigów na torze Montlhéry, ale nie wystartował w żadnym z nich, więc głównym przedmiotem zainteresowania był 24-godzinny wyścig Le Mans, który miał się odbyć w weekend 21–22 czerwca 1958 roku.

Jean Thépenier osobiście zgłosił samochód dla 43-letniego byłego kierowcy Grand Prix Eugène’a Martina (który był wówczas faktycznym właścicielem) oraz Michela Dagorne’a. Samochód o numerze startowym 23, „2428”, startował w zaciętej klasie 2000 cm³, w której znalazło się kilka fabrycznych Porsche 718 RSK oraz Lotus 15 z Grahamem Hillem, który ustanowił najszybszy czas podczas sesji treningowych. Niestety, udział Thépeniera trwał zaledwie 20 okrążeń, po czym awaria skrzyni biegów spowodowała wycofanie się z wyścigu. Trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej zajął Porsche 918 RSK.

Uważa się, że wyścigowe osiągnięcia tego samochodu w 1959 r. ograniczyły się do jednego startu w Montlhéry podczas majowego Coupe de Vitesse. Pod koniec tego roku Martin sprzedał „2428” René Hugonnetowi, który prowadził go podczas kwietniowego wyścigu Coupe de Vitesse w Montlhéry w 1960 roku (5. miejsce w klasyfikacji generalnej). Hugonnet zgłosił również duet Lefebvre/ Gerbout do wyścigu Trophée d’Auvergne, który odbył się w lipcu 1960 roku na torze Circuit de la Charade (16. miejsce w klasyfikacji generalnej). Jacques Lefebvre ponownie zasiadł za kierownicą tego samochodu w tym samym roku, zajmując 5. miejsce w klasyfikacji generalnej podczas wrześniowego wyścigu Coupe de Paris na torze Montlhéry.

Wiosną 1961 roku Thépenier zamontował przednie hamulce tarczowe, a w 1963 roku samochód został sprzedany Raymondowi Nely'emu z Roanne w departamencie Loary. Nely był byłym kierowcą wyścigowym, który prowadził szkołę jazdy. Egzotyczne Maserati stało się atrakcją wystawową w szkole, po czym trafiło do długotrwałego przechowywania, a ostatecznie zostało sprzedane znanemu kolekcjonerowi i handlarzowi Antoine’owi Raffaelliemu w 1972 roku.

Raffaelli, słynny „łowca Bugatti” z lat powojennych, miał dobre kontakty z zamożną rodziną Maeghtów, której majątek opierał się na wydawaniu publikacji o sztuce oraz handlu dziełami sztuki. Dzisiejsza Fondation Maeght to kolekcja 9 000 dzieł sztuki eksponowanych w imponującej galerii położonej na wzgórzach nad Saint-Paul-de-Vence na Lazurowym Wybrzeżu. Adrien Maeght nabył model „2428” od Raffaelliego – który mieszkał w Castellet – w 1973 roku, a następnie od 1984 roku prezentował ten samochód w swoim własnym Musée de l'Automobiliste de Mougins na południu Francji. Nasz włoski klient nabył model 200SI z tej kolekcji w czerwcu 1996 roku.

Pierwszym priorytetem było przywrócenie go do stanu używalności i przygotowanie do udziału w imprezach historycznych. Gianni Torelli z Campagnola Emilia, który od tamtej pory zajmuje się konserwacją modelu 200SI, przeprowadził remont silnika, montując nową chłodnicę z wentylatorami elektrycznymi, aby zapewnić nowoczesny komfort jazdy. Zdemontowano nieoryginalne hamulce tarczowe, a autentyczne hamulce bębnowe zostały poddane remontowi i zamontowane. Wykonano odpowiednią przednią szybę o pełnej szerokości, która zastąpiła szyby aerodynamiczne. Do samochodu dołączona jest teczka z fakturami od Torellego sięgającymi 10 lat wstecz.

W latach 2006–2010 nasz klient z przyjemnością brał udział w wyścigach w ramach Shell Ferrari-Maserati Challenge, Le Mans Classic (dwukrotnie) oraz różnych zawodach prędkościowych organizowanych przez Peter Auto. Samochód startował również przez kilka lat w wyścigu górskim Cesana-Sestriere. W ostatnim czasie to Maserati z homologacją drogową brało udział wyłącznie w rajdach turystycznych (Castell’Arquato, Vernasca itp.), a nie w wyścigach czy zawodach prędkościowych z pomiarem czasu.

Maserati 200SI ma jedną z najpiękniejszych sylwetek spośród wszystkich sportowo-wyścigowych samochodów z lat 50. Nadaje się również do udziału we wszystkich wspaniałych wydarzeniach: wyścigach, pokazach lub po prostu podczas wycieczek z przyjacielem. Ten egzemplarz, w przeciwieństwie do wielu innych, ma jasną historię pochodzenia i emanuje patyną z tamtej epoki. Oferowany po raz pierwszy od 30 lat, gorąco go polecamy.