Opis
74 lata temu Leonard Lord z Austina potrzebował nowego samochodu, który zastąpił A90, a przy okazji czegoś bardziej sportowego. W tym samym czasie Donald Healey próbował wejść na rynek masowy aut sportowych.
Pierwszy Healey 100 powstał na London Motor Show w 1952 roku i właśnie tam zwrócił uwagę Lorda, dyrektora zarządzającego Austina. Wspólnie zawarli porozumienie i produkcja ruszyła w 1953 roku. Ich spotkanie zaowocowało modelem 100 — pierwszym z tzw. „Big Healeys”, nazwanym tak ze względu na możliwość osiągnięcia 100 mph. Kiedy dwa w dużej mierze fabryczne Austin-Healeys zameldowały się na 2. i 3. miejscu w swojej klasie podczas 24 Hours of Le Mans 1953, kończąc wyścig odpowiednio na 12. i 14. pozycji w klasyfikacji generalnej, wyprzedzając i zostawiając w tyle wielu konkurentów skonstruowanych specjalnie pod ten cel, świat nagle się obudził i zwrócił uwagę.
Austin-Healey 100 był produkowany od 1953 do 1956 roku — to dość krótki okres wytwarzania. Wiele podzespołów mechanicznych pochodziło z Austina A90 Atlantic, a nadwozie przygotowywał Jensen, zanim samochód został przycięty, dopracowany i pomalowany przez Austina w jego fabryce w Longbridge. Pierwsze 100-ki znano jako serię BN1 i do czasu zastąpienia jej w 1955 roku modelem BN2 zbudowano łącznie 10 030 sztuk. W 1955 roku wprowadzono też wersję 100M o wyższych osiągach, z większymi gaźnikami, skrzynką dolotu zimnego powietrza zwiększającą przepływ do silnika, wałkiem rozrządu o podwyższonym wzniosie oraz tłokami o stopniu sprężania 8, 1:1. Fabrycznie zbudowano 640 egzemplarzy 100M.
Ten wczesny Austin Healey 100/ 4 BN1 z 1953 roku (sprzedawany jako 1953) trafił do JME w 2017 roku od poprzedniego właściciela jako kiepski projekt po nieudanej renowacji. Klient zlecił JME przywrócenie samochodu do specyfikacji, zgodnej z jego własnymi wymaganiami. Auto złożono na nowym podwoziu oraz z nową przednią przegrodą (bulkheadem). Zastosowano aluminiowe nadwozie, pozostawiając oryginalne stalowe drzwi samochodu, a następnie pomalowano je w kolorze wybranym przez klienta — BMW Cool Blue.
Zastosowano wzmocnione zawieszenie przód/ tył, nową przekładnię kierowniczą oraz elementy tulei zawieszenia zgodne ze specyfikacją JME — wszystko dookoła. Oryginalny silnik zregenerowano, wykonując pełny stalowy „bottom end”. Silnik w pełni odchudzono i wyważono. Tłoki o wysokim stopniu sprężania, wałek rozrządu DWR 4, pełnorasowy aluminiowy cylinderhead. Gaźniki H6 oraz kolektory dolotowe z poprawionym przepływem powietrza. Kolektor wydechowy rurowy w specyfikacji wyścigowej JME oraz system dużej średnicy bocznego wyprowadzenia wydechu z tłumikiem typu side-exit. Dystrybutor 123, aluminiowy radiator oraz chłodzący wentylator Revotec. Skrzynia biegów BN2 oraz wzmocniony overdrive. Przednie hamulce tarczowe Dunlop, tylne bębny alfin wraz ze wzmocnionymi półosiami. Felgi MWS 72-śrubowe szprychowe, 5” (czarne), z oponami Avon CR6ZZ.
Dopasowane na czarno wnętrze z fotelami 100S oraz krótką osłoną typu tonneau. Zamontowano właściwy, dwuczęściowy zestaw deski rozdzielczej. Założono szybę 100S oraz oryginalne podstawy/„stopy” pod szybę.
W komplecie: aktualny dokument rejestracyjny UK V5C, certyfikat Heritage, pełna dokumentacja fotograficzna z prac przy budowie oraz szczegółowe, rozpisane pozycjami zestawienie kosztów renowacji. Samochód zachowuje także swoje oryginalne tabliczki: podwozia i silnika. Niedawno odrestaurowany egzemplarz w świetnym stanie, z przebiegiem zaledwie 400 mil — jest sprzedawany w imieniu obecnego właściciela. Trudno będzie znaleźć w tym momencie na rynku lepszy egzemplarz 100/ 4 do szybkiej jazdy po drogach (fast road) i nie da się go odtworzyć za podaną cenę.
£84, 500. 00
Aby uzyskać dalsze informacje o tym samochodzie lub umówić oględziny bądź jazdę próbną, prosimy skontaktować się z nami pod adresem e-mail: using the button below albo zadzwonić do naszego warsztatu: +44 the details below
