Beschrijving
Er zijn auto’s die een tijdperk markeren – en er zijn auto’s die er een tijdperk mee beëindigen.
Veel eerder dan de wereld zich zorgen maakte over aandeelhouders-dashboarden en platformefficiëntie, was de 62 het resultaat van een eenduidige ambitie binnen Daimler: ’s werelds meest buitengewone chauffeur-gedreven automobiel bouwen. Een moderne hertaling van Wilhelm Maybach’s pre-oorlogse meesterwerken – auto’s die ooit in trek waren bij industrieel magnaten en royalty’s – maar geïnterpreteerd door de onbegrensde engineeringkracht van de Mercedes-Benz begin jaren 2000.
Zijn schepping was obsessief. Elk vel was met de hand gebouwd in een speciaal vleugel van Sindelfingen, dezelfde “Manufaktur”-hallen waar de meest complexe S-Klasse- en Pullman-modellen in elkaar werden gezet, bemand door vaklieden die in bijna stilte werkten. Leren koetswerk samengesteld met de hand; houtfineer boekvakkend niet alleen paneel-tot-paneel maar over beide zijden van de cabine; bekabelingsbomen geproduceerd per stuk - niets werd gestandaardiseerd tenzij het tot perfectie diende. Het bouwproces nam weken in plaats van dagen.
En hoewel de prijzen sterk varieerden met personalisatie, zou een 62 zoals deze bijna £700. 000 in het huidige geld hebben vertegenwoordigd – het soort bedrag dat alleen zin maakt als een auto niet zomaar wordt gekocht, maar op bestelling wordt gemaakt. De typische koper kwam niet in nieuwsberichten voor; dit waren particuliere individuen, staatshoofden, financiers en discrete wereldwijde families, mensen voor wie een Rolls-Royce soms te zichtbaar was en een gestrekte S-Klasse simpelweg niet genoeg.
Dit Voorbeeld
De buitenkleur straalt pure oud-wereldlijke formaliteit uit: een diepe, maritieme Côte d’Azur Donkerblauw, de soort tint die je meer associeert met Riva-dekken en gelakte rompen dan met autoreparatie. Op een lichaam dat ruim zes meter lang is, leest het minder als kleur en meer als aanwezigheid - lang, ononderbroken, stilistisch magnifiek.
Open de wijdopen achterportieren en je stapt niet de cabine in, maar een ruimte. De Anthracite Exclusive-leer is dicht, koel en fijn gegroefd, het soort huid dat geluid lijkt te absorberen. De fineers – gepolijst tot een diepe glans – zijn met oud-school precisie gerangschikt; kijk goed en je ziet de nerflijnen zacht langs de breedte van de auto lopen, een klein detail dat aanzienlijk menselijk werk vergde.
Maar het is het engineering-theater dat de 62 echt onderscheidt.
Het elektro-transparante scheidingspaneel – fluisterstil en keurig gewogen – kan met een vingertop van helder naar ondoorzichtig worden veranderd, waardoor de achtercabine van de buitenwereld wordt afgesloten. Het is een feature die Rolls-Royce jarenlang niet zou bieden. Bovenin presteert het elektro-transparante panoramische dak dezelfde magie: helder voor openheid, opaal voor sereniteit, waardoor daglicht verandert in een zachte, warme gloed. Weinig auto’s voor of na hebben zo’n sfeer gecreëerd.
De achterstoelen liggen bijna plat, met voetensteunen die zo gracieus uitvouwen als een stuk jachtmeubilair. Luchtvering glijdt eerder dan rijdt. Het multi-zone klimaat systeem, de achter entertainment-suite, de geïntegreerde telefoon, de Bose-audio-installatie – alles was ontworpen om te functioneren zonder op zichzelf te vallen, als de mechaniek van een fijn mechanisch horloge.
Onder dat enorme motorkapbeleid zit de twin-turbo V12 die zijn koppel levert in een lange, moeiteloze zweep. Niet theatraal, niet overdreven – gewoon een onuitputtelijke bron van momentum. Een herinnering dat luxe, echte luxe, niet gaat om prestatiecijfers maar om moeiteloosheid.
Herkomst
Dit exemplaar is sinds nieuw in één gezinsbezit gebleven – precies het bewind dat je hoopt te treffen bij een machine van zulke complexiteit. En zoals verwacht is het exclusief onderhouden door Mercedes-Benz Brooklands, het spirituele thuis van Mercedes-Benz-keur in het VK.
Zijn conditie weerspiegelt die zeldzame combinatie: spaarzaam gebruik, geduldige zorg, en een familie die precies begreep wat ze bezat. Het leer blijft soepel, de fineers rijk, de belangrijkste systemen precies volgens planning onderhouden. Het voelt gekoesterd, niet versleten; bewaard, niet slechts draaiende gehouden.
Waarom de 62 Er Nog Uitspringt
De moderne Mercedes-Maybach is een voortreffelijke auto – maar uiteindelijk is het een S-Klasse in hart en nieren. De 62 was iets heel anders: een auto die was ontworpen toen kostprijsberekening nog geen onderwerp van gesprek was. Geen enkele fabrikant in 2025 zou middelen toewijzen aan een project zo compromisloos, zo onhandelbaar commercieel, zo glorieus irrationalistisch.
En dat is precies waarom de 62 de erkenning krijgt die hij altijd verdiende.
Het is een relic van een moment waarop engineering-ambitie toeliet de financiële logica te overtreffen; toen Daimler besloot niet de beste auto voor de markt te bouwen, maar de beste auto mogelijk.
Gezien zijn herkomst en staat; zijn we ervan overtuigd dat deze 62 het beste voorbeeld ooit in het bestaan is.
Een auto uit een ander tijdperk - en uit een mentaliteit die we misschien nooit meer zien.
Bezichtigen op afspraak | Volledige dealerfaciliteiten
