Opis
Cena wywoławcza | 1 750 000 USD. Z dumą oferowany przez rodzinę Cunninghamów. Jeden z trzech egzemplarzy Corvette, które wystartowały w 24-godzinnym wyścigu Le Mans w 1960 roku, co stanowiło debiut tego modelu Corvette w najbardziej legendarnym wyścigu świata. Samochód prowadzili Briggs Cunningham i Bill Kimberly podczas 24-godzinnego wyścigu Le Mans w 1960 r., startując w barwach wyścigowych nr1. Wziął udział w wyścigu 12 Hours of Sebring w 1960 roku oraz był wykorzystywany podczas testów przed wyścigiem w Le Mans. Skrupulatnie odrestaurowany do stanu z 1960 roku, w którym startował w 24 Hours of Le Mans, przez znanego eksperta marki, Kevina Mackaya, zakończone w 2023 roku. Zaprezentowany podczas konkursu elegancji Amelia Island Concours d’Elegance w 2023 roku wraz z Corvette Cunningham z Le Mans o numerach #2 i #3. Trzykrotnie pojawiał się na okładce magazynu „NCRS Corvette Restorer”, dwukrotnie wraz z artykułem poświęconym temu modelowi. Amerykański samochód sportowy, łączący dwie legendy sportów motorowych: Zory Arkusa-Duntova i Briggsa Cunninghama. Briggs Swift Cunningham II, amerykański sportowiec, odziedziczył znaczną fortunę po swoim ojcu, odnoszącym sukcesy biznesmenie znanym z założenia i prowadzenia Citizens National Bank, a także z finansowania firmy Procter & Gamble. Chociaż nie miał pełnej kontroli nad swoim spadkiem aż do ukończenia 40 lat, Cunningham nie tracił czasu i szybko wyrobił sobie markę jako kierowca wyścigowy, odnosząc sukcesy we wczesnych zawodach SCCA. W 1950 roku Cunningham prywatnie zgłosił do udziału w 24-godzinnym wyścigu Le Mans dwa samochody marki Cadillac: coupe serii 61 o pseudonimie „Petit Pataud” oraz spydera serii 61 z niestandardowym nadwoziem o pseudonimie „Le Monstre”. Samochody zajęły odpowiednio 10. i 11. miejsce w klasyfikacji generalnej. Pomimo ukończenia wyścigu przedsięwzięcie to udowodniło, że aby naprawdę konkurować z najlepszymi europejskimi zespołami, potrzebny jest samochód wyścigowy zbudowany specjalnie do tego celu. We wrześniu 1950 roku Briggs założył firmę B. S. Cunningham w Palm Beach na Florydzie. Firma miała produkować ręcznie budowane samochody, aby bezpośrednio konkurować z takimi markami jak Ferrari na największej światowej scenie – 24-godzinnym wyścigu Le Mans. W latach 1951, 1952, 1953, 1954 i 1955 Cunningham wystawiał własne samochody z amerykańskimi kierowcami w Le Mans. Chociaż w 1951 r. wszystkie samochody Cunninghama nie ukończyły wyścigu, w 1952 r. zespół zajął 4. miejsce w klasyfikacji generalnej i zwyciężył w swojej klasie, a za kierownicą modelu C-4R zasiadali Briggs Cunningham i William „Bill” Spear. Sukcesy tej nowopowstałej marki Cunninghama trwały nadal – w latach 1953 i 1954 zajęła ona trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej i zwyciężyła w swojej klasie. Ostatni start marki w Le Mans miał miejsce w 1955 roku, kiedy to model C6-R prowadzili sam Cunningham oraz Sherwood Johnston. Udało im się przejechać 196 okrążeń, po czym w 19. godzinie awaria tłoka zakończyła ich udział w wyścigu. Pomimo sukcesów w wyścigach produkcja samochodów drogowych Cunninghama nigdy nie osiągnęła poziomu pozwalającego na pokrycie kosztów, co skłoniło Briggsa Cunninghama do zamknięcia swojej firmy samochodowej pod własnym nazwiskiem pod koniec 1955 roku. Nie był to jednak koniec dążenia Cunninghama do zwycięstwa w Le Mans. CAŁKOWICIE AMERYKAŃSKI WYSIŁEK W LE MANS W połowie lat 50. Zora Arkus-Duntov, z pomocą projektanta i twórcy Corvette, Harleya Earla, zdołał przekonać kierownictwo General Motors do opracowania specjalnie skonstruowanego, fabrycznego samochodu wyścigowego. Mając na celowniku 24-godzinny wyścig Le Mans, Arkus-Duntov wraz z niewielkim zespołem opracował model Chevrolet Corvette SS z 1957 roku. Niestety, model SS wystartował jedynie w tegorocznym wyścigu 12 Hours of Sebring; projekt został wstrzymany w czerwcu 1957 roku w wyniku zakazu startów w wyścigach nałożonego przez Stowarzyszenie Producentów Samochodów (AMA). Pomimo tego zakazu Arkus-Duntov nadal wspierał za kulisami zespoły startujące w wyścigach na Corvette. Będąc świadkiem postępów i sukcesów Cunninghama oraz jego zespołu w Le Mans w latach 50., Arkus-Duntov zwrócił się jesienią 1959 roku do Briggsa Cunninghama z propozycją: Cunningham miał powrócić do Le Mans i kierować zespołem startującym na Corvette, który byłby wspierany przez fabrykę na ściśle nieoficjalnych warunkach. Umowa z Cunninghamem została zawarta 7 stycznia 1960 r., a jeszcze w tym samym miesiącu zespół Arkusa-Duntova rozpoczął budowę silników wyścigowych dla przedsięwzięcia Cunninghama. Ważne było, aby zaangażowanie Chevroleta nie zostało upublicznione, ponieważ firma nadal otwarcie przestrzegała zakazu AMA. Projekt rozpoczął się zatem od zakupu Corvette na Le Mans za pośrednictwem dealera, a nie bezpośrednio z fabryki. 16 marca 1960 r. trzy Corvette zostały zakupione przez nowojorskiego dystrybutora marki Jaguar, działającego na Long Island, od salonu Don Allen Midtown Chevrolet w Nowym Jorku — reklamowanego w tamtych czasach z dumą jako „największy dealer Corvette”. Dla niewprawnego oka każdy z tych samochodów wyglądał jak zwykła Corvette; jednak te egzemplarze wykonane na specjalne zamówienie były wyposażone w chłodnicę z regulacją temperatury ***, układ kierowniczy o krótkim przełożeniu, czterobiegową manualną skrzynię biegów o krótkich przełożeniach, mechanizm różnicowy Posi-Traction z ograniczonym poślizgiem, wzmocnione zawieszenie, wzmocnione okładziny hamulcowe z metalu spiekanego oraz wzmocnione układy hamulcowe. Te trzy samochody zostały dodatkowo zmodyfikowane przez przyjaciela Cunninghama i menedżera zespołu wyścigowego, Alfreda Momo. To właśnie w firmie The Momo Corporation w Woodside w stanie Nowy Jork, dzielnicy Queens, ekipa Momo zamontowała komplet magnezowych felg Halibrand z oponami wyścigowymi Firestone, dodała dodatkowy przedni stabilizator poprzeczny, amortyzatory wyścigowe Koni oraz zbiornik paliwa o dużej pojemności z zamontowaną pośrodku szybkozłączką Halibrand...
